Augustinus, Epistolae, 82, 1, 1.
| 1 | Iam pridem tuae Charitati prolixam epistolam misi, respondens illi tuae quam per sanctum filium tuum Asterium, nunc iam non solum fratrem, verum etiam collegam meum, misisse te recolis. |
| 2 | Quae utrum in manus tuas pervenire meruerit, adhuc nescio; nisi quod per fratrem sincerissimum Firmum scribis, si ille qui te primum gladio petiit, stilo repulsus est, ut sit humanitatis meae atque iustitiae accusantem reprehendere, non respondentem. |
| 3 | Hoc solo tenuissimo indicio, utcumque coniicio legisse te illam epistolam meam. |
| 4 | In ea quippe deploravi tantam inter vos exstitisse discordiam, de quorum tanta amicitia, quaquaversum eam fama diffuderat, charitas fraterna gaudebat. |
| 5 | Quod non feci reprehendendo Germanitatem tuam, cuius in ea re aliquam culpam me cognovisse non ausim dicere; sed dolendo humanam miseriam, cuius in amicitiis mutua charitate retinendis, quantalibet illa sit, incerta permansio est. |
| 6 | Verum illud malueram tuis nosse rescriptis, utrum mihi veniam quam poposceram dederis: quod apertius mihi intimari cupio; quamvis hilarior quidam vultus litterarum tuarum, etiam hoc me impetrasse, significare videatur: si tamen post lectam illam missae sunt; quod in eis minime apparet. |