Augustinus, Epistolae, 26, 1.
| 1 | Vix reperi occasionem scribendi tibi; quis credat? |
| 2 | Sed mihi tamen Licentium necesse est credere. |
| 3 | Nolo te causas rationesque rimari, quae etiamsi reddi possent, fidei tamen, qua mihi credis, non eas debeo. |
| 4 | Nam et litteras tuas non per eos accepi, per quos possem scripta redhibere. |
| 5 | Quae autem petisti ut peterem, curavi per epistolam quantum promendum videbatur; sed quid effecerim tu videris. |
| 6 | Quod si nondum effectum est, vel cum sciero, agam instantius, vel cum rursus ipse admonueris. |
| 7 | Hactenus quae huius vitae vincula perstrepunt, tecum locutus sim: nunc paucis accipe pectoris mei aestus de spe tua non transitoria, quonam modo via tibi patescat in Deum. |