Augustinus, Epistolae, 14, 3.
| 1 | At enim hoc, inquies, rationi tantum: quod autem sol ab astris differt, sensibus etiam clarum atque manifestum est. |
| 2 | Si magnitudinem me cogis respicere, nosti de intervallis quam multa dicantur, et ad quantum incertum perspicuitas ista revocetur. |
| 3 | Sed ut concedam ita esse ut apparet, sic enim et credo, cuius tandem et sensum fefellit illa proceritas Naevii pede longioris quam qui est sex longissimus? |
| 4 | cui te credo nimium quaesisse hominem aequalem, et cum minime reperisses, usque in eius formam nostram epistolam tendere voluisse. |
| 5 | Quare cum in terris quoque aliquid tale existat, nihil de coelo puto esse mirandum. |
| 6 | Si autem te movet, quod praeter solem nullius sideris lumen implet diem; quis, quaeso te, hominibus tantus apparuit quantus ille homo quem Deus suscepit, longe aliter quam caeteros sanctos atque sapientes? |
| 7 | Quem si cum aliis sapientibus conferas, maiori distantia continetur, quam collatione solis caetera sidera. |
| 8 | Quam sane similitudinem diligenter intuere. |
| 9 | Fieri enim potest mente qua excellis, ut quamdam quaestionem de homine Christo a te propositam transeuntes dissolverimus. |