Augustinus, Epistolae, EPISTOLA CCXVI. . Valentinus Augustino,..., 3.
| 1 | Coeperunt memorati fratres, qui omnia subverterunt, innocentum animas commovere, mea parvitate penitus ignorante; in tantum conventus illorum murmurantis nescii, ut nisi frater Florus de Carthagine repedans, eorum perturbationes agnoscens, mihi sollicite nuntiasset, furtiva et tanquam servilis erat inter eos de non intelligenda veritate contentio. |
| 2 | Proposui ad auferendas impias quaestiones, ut ad dominum sanctum patrem Evodium mitteremus, ut ipse nobis de hoc sacrosancto libro propter ignaros aliquid certius rescripsisset. |
| 3 | Nec hoc patientius accipere voluerunt; sed arripuerunt profectionem nobis taliter non optatam: fratre Floro furore illorum propemodum conturbato, in quem saeviebant, quia ipse illis, ut putabant, vulnera libri huius attulisset; in quo non poterant medicinam infirmi cognoscere. |
| 4 | Unde et sanctum presbyterum Sabinum ad maiorem auctoritatem rogavimus, et ipsius Sanctitas librum cum liquidis interpretationibus legit; nec sic anima sauciata curata est. |
| 5 | Quibus propter ipsam pietatem sumptus dedimus, ne vulnera ipsorum cumularemus, quae posset sanare libri huius gratia, in qua refulget tua sancta praesentia. |
| 6 | Quibus profectis, quies et pax per omnes fratres exsultavit in Domino. |
| 7 | Quinque enim, vel amplius fratrum animositate ista est innata contentio. |