Augustinus, De immortalitate animae, 9, 16

1	Quod si quisquam non eum interitum dicit formidandum animo, quo efficitur ut nihil sit quod aliquid fuit, sed eum quo dicimus ea mortua quae vita carent; attendat quod nulla res seipsa caret.
2	Est autem animus vita quaedam: unde omne quod animatum est, vivere; omne autem inanime quod animari potest, mortuum, id est vita privatum intelligitur.
3	Non ergo potest animus mori.
4	Nam si carere poterit vita, non animus sed animatum aliquid est.
5	Quod si absurdum est, multo minus hoc genus interitus timendum est animo, quod vitae certe non est timendum.
6	Nam prorsus si tunc moritur animus, cum eum deserit vita illa; ipsa vita quae hunc deserit multo melius intelligitur animus, ut iam non sit animus quidquid a vita deseritur, sed ea ipsa vita quae deserit.
7	Quidquid enim vita desertum mortuum dicitur, id ab anima desertum intelligitur: haec autem vita, quae deserit ea quae moriuntur, quia ipsa est animus, et seipsam non deserit; non moritur animus.