Augustinus, De fide et operibus, § 42
| 1 | Nec de his igitur uerbis mitior ulla condicio promittenda est sic in deum credere uolentibus, ut permaneant in perditis moribus, multo minus de illis, ubi apostolus ait: qui sine lege peccauerunt, sine lege peribunt; qui autem in lege peccauerunt, per legem iudicabuntur, tamquam hoc loco aliquid distet inter perire et iudicari, cum alio uerbo hoc idem significatum sit. |
| 2 | solent enim scripturae etiam iudicium pro aeterna damnatione ponere, sicut in euangelio dominus loquitur: ueniet hora, in qua omnes qui sunt monumentisaudiantuocemeius; monumentis qui bene fecerunt in resurrectionem uitae; qui autem male egerunt in resurrectionem iudicii. |
| 3 | neque hic dictum est (hoc qui crediderunt, illud autem qui non crediderunt', sed: hoc illi qui bene egerunt, illud qui male egerunt. |
| 4 | inseparabilis est quippe bona uita a fide, quae per dilectionem operatur; immo uero ea ipsa est bona uita. |
| 5 | uidemus itaque resurrectionem iudicii dixisse dominum pro resurrectione damnationis aeternae, de omnibus quippe resurrecturis - ubi procul dubio erunt etiam hi, qui omnino non credunt; neque enim ipsi non sunt in monumentis - duas partes fecit, alios in resurrectionem uitae, alios in resurrectionem iudicii resurrecturos esse declarans. |