Augustinus, De Genesi ad litteram, 4, 2, 2.
| 1 | Invenimus ergo senarium numerum primum esse perfectum, ea ratione quod suis partibus compleatur. |
| 2 | Sunt enim et alii numeri aliis causis rationibusque perfecti. |
| 3 | Proinde istum senarium ea ratione perfectum diximus, quod suis partibus compleatur, talibus duntaxat partibus, quae multiplicatae possint consummare numerum cuius partes sunt. |
| 4 | Talis enim pars numeri dici potest quota sit. |
| 5 | Nam ternarius numerus potest dici pars, non tantum senarii, cuius dimidia est, sed omnium ampliorum quam est ipse ternarius. |
| 6 | Nam et quaternarii et quinarii pars maior ternarius est: potest enim dividi et quaternarius in tria et unum, et quinarius in tria et duo. |
| 7 | Et septenarii et octonarii et novenarii, et quidquid ultra est numerorum, pars est ternarius, non maior vel dimidia, sed minor. |
| 8 | Nam septenarius quoque dividi potest in tria et quatuor, et octonarius in tria et quinque, et novenarius in tria et sex: sed nullius horum potest dici ternarius quota sit pars, nisi tantum novenarii, cuius pars tertia est, sicut senarii dimidia. |
| 9 | Itaque horum omnium quos commemoravi, nullus consummatur ex aliquot ternariis, nisi senarius et novenarius. |
| 10 | Nam ille constat ex duobus ternariis, iste autem ex tribus. |