Ambrosius, Epistolarum classis I, 63, 69.
| 1 | Confessus est victum se esse, qui rogabat ut mutarent sententiam: sed illi validiorem calamum suum ferreis gladiis arbitrabantur. |
| 2 | Denique vulnerata est perfidia, ut occideret, non est vulnerata sanctorum fides: non desiderarunt patrium sepulcrum, quibus reservabatur coeleste domicilium. |
| 3 | Erraverunt toto orbe, ut nihil habentes, et possidentes omnia (II Cor. VI, 10). |
| 4 | Quocumque missi essent, locus deliciarum putabatur; neque enim illis quidquam deerat, quibus fides locuples abundabat. |
| 5 | Denique locupletabant alios, ipsi inopes ad sumptum opimi ad gratiam. |
| 6 | Tentabantur, sed non mortificabantur, in ieiuniis, in laboribus, in custodiis, in vigiliis. Evaserunt de infirmitate fortes (Hebr. XI, 34). |
| 7 | Non exspectabant deliciarum illecebras, quos saginabat fames: non adurebat eos torrida aestas, quibus refrigerabat aeternae spes gratiae: non frangebant glacialis plagae frigida, quibus ferventi spiritu vernabat devotio: non verebantur vincula hominum, quos Iesus solverat: non desiderabant redimi a morte, qui praesumebant a Christo resuscitari. |