Ambrosius, Epistolarum classis I, 40, 8.
| 1 | Hac proposita conditione, puto dicturum episcopum quod ipse ignes sparserit, turbas compulerit, populos conduxerit; ne amittat occasionem martyrii, et pro invalidis subiiciat validiorem. |
| 2 | O beatum mendacium, quo acquiritur sibi aliorum absolutio, sui gratia! Hoc est, imperator, quod poposci et ego; ut in me magis vindicares: et si hoc crimen putares, mihi ascriberes. |
| 3 | Quid mandas in absentes iudicium? Habes praesentem, habes confitentem reum. |
| 4 | Proclamo quod ego synagogam incenderim, certe quod ego illis mandaverim; ne esset locus in quo Christus negaretur. |
| 5 | Si obiiciatur mihi, cur hic non incenderim? Divino iam cremari coepit iudicio: meum cessavit opus. |
| 6 | Et si verum quaeritur, ideo segnior fui, quia non putabam hoc vindicandum. |
| 7 | Quid facerem, quod nullo ultore sine praemio foret? Tangunt haec verecundiam, sed revocant gratiam; ne fiat quo Dei summi contrahatur offensio. |