Ambrosius, Epistolarum classis I, 38, 3.
| 1 | In incorruptione, inquit, quieti et modesti spiritus, qui est ante Deum dives (Ibid.). |
| 2 | Et vere dives, qui in conspectu Dei potest dives videri, in cuius conspectu terra exigua, mundus ipse angustus est: sed solum illum Deus divitem novit, qui sit dives aeternitate, qui non opum, sed virtutum fructus recondat. |
| 3 | Quis autem ante Deum dives, nisi quietus et modestus spiritus, qui numquam corrumpitur? Nonne tibi videtur dives, qui habet pacem animi, tranquillitatem quietis; ut nihil concupiscat, nullis exagitetur cupiditatum procellis, nec vetera fastidiat, et nova quaerat, et semper desiderando, fiat in summis divitiis inops? |