| 1 | turbatus igitur Dauid lubricis saeculi huius anfractibus dicit: quare tristis es, anima, quare conturbas me? spera in deum, quoniam confitebor illi: salutare uultus mei et deus meus. |
| 2 | ergo quando anxii et solliciti sumus, spes nos futurorum expectatione confirmet. |
| 3 | uide singula. |
| 4 | spera, quoniam confitebor, inquit, non 'confiteor,' sed Cconfitebor); hoc est: tunc melius confitebor, quando reuelata facie gloriam dei speculatus in eandem imaginem reformabor. |