Ambrosius, De interpellatione Iob et David, 2, § 19
| 1 | Et facit discretionem inter iustum et impium. |
| 2 | hic inquit moritur in simplicitatis suae potentia, totus in abundantia et gratia, interiora autem eius plena sunt adipis, medulla eorum superfluit. |
| 3 | ille autem conficit in amaritudine animae cursum uitae istius nihilque boni epulatus finem accipit. |
| 4 | cui pro meritis suis quid potest dignum repraesentari ? in sepulchra inducitur et in tumulo uigilat suo. |
| 5 | ne haec quidem poena mediocris, mortis requiem non habere, deferri eum non ad terram uiuentium, sed ad tumulos mortuorum. |
| 6 | qui uiuit enim non inter mortuos quaeritur, sed in Abrahae sinu uitam carpit aeternam. |
| 7 | ideoque uiri illi duo in ueste fulgenti dicebant ad mulieres: quid quaeritis uiuentem cum mortuis? |