Ambrosius, De interpellatione Iob et David, 1, § 20
| 1 | et pulchre ait: si lustus sum, me non possum erigere; plenus enim sum confusionis. |
| 2 | iustus enim aduertit magis fragilitatem suam quam in .... sapiens agnoscit, non agnoscit insipiens. |
| 3 | denique lapsibus suis sapiens conpungitur, insipiens delectatur: iustus accusator est sui, iniustus adsertor; iustus praeuenire uult accusatorem confessione peccati, iniustus peccatum suum occultare desiderat. |
| 4 | ille in principio sermonis occurrit, ut prodat errorem, iste multiloquio sermonis sui somnum accusationis inuoluit, ne prodat errorem. |