monumenta.ch > Ambrosius > CAPUT XX. > CAPUT PRIMUM. > CAPUT LI. > CAPUT XX. > CAPUT V. > CAPUT VI. > CAPUT I. > CAPUT VI. > CAPUT VII. > CAPUT PRIMUM. > CAPUT VIII. > CAPUT IX. > CAPUT IV. > CAPUT VI. > CAPUT III. > CAPUT XV. > CAPUT V. > CAPUT VIII. > CAPUT L. > CAPUT IX. > CAPUT IV. > CAPUT V. > CAPUT VIII. > CAPUT VII. > CAPUT IX. > CAPUT IV. > CAPUT XI. > CAPUT V. > CAPUT III. > CAPUT VII. > CAPUT XV. > CAPUT XLVII. > CAPUT XXII. > CAPUT XIII. > CAPUT XXV. > CAPUT XVIII. > CAPUT XXXIX. > CAPUT XVII. > CAPUT III. > CAPUT VII. > CAPUT XII. > CAPUT XXIII. > CAPUT XV. > CAPUT XIX. > CAPUT XXXI. > CAPUT LIII. > CAPUT XVI. > CAPUT XXVI. > CAPUT X. > CAPUT III. > CAPUT XXI. > CAPUT XXXVIII. > CAPUT XV. > CAPUT XXVII. > CAPUT XLII. > CAPUT XLIV. > CAPUT XI. > CAPUT XXXIV. > CAPUT PRIMUM. > CAPUT XLIX. > CAPUT XXVIII. > CAPUT XL. > CAPUT XLVI. > CAPUT VI. > CAPUT XXII. > CAPUT XI. > CAPUT XIII. > CAPUT XXV. > CAPUT XVIII. > CAPUT II. > CAPUT LII. > CAPUT XVII. > CAPUT XII. > CAPUT XXIII. > CAPUT XIX. > CAPUT XXIX. > CAPUT XLIII.
Ambrosius, De excidio urbis Hierosolymitanae, LIBER QUINTUS., , XLII. <<<     >>> XLIV.

Ambrosius, De excidio urbis Hierosolymitanae, LIBER QUINTUS., CAPUT XLIII.

1	Fatigatus itaque clamoribus Caesar, gradum retulit, cum flamma adhuc conclavia templi depascebatur.
2	Quibus deustis, in ipsam aedem se furens intulit.
3	Qua specie plerique exanimati: alii se in ipsos misere ignes, quorum oculi ferre non poterant, ut superstites templo reservarentur.
4	Rursus concurrit Titus cupiens cuiusmodi aedes esset circumspectare.
5	Cuius gratia motus, praecellentiorem omnium templorum fuisse operibus fatebatur.
6	Mirabatur saxorum magnitudinem, metalli nitorem, venustatem operis, gratiam pulchritudinis.
7	Nec immerito tantam fuisse loci celebritatem pronuntiabat, ut eo ex locis omnibus conveniretur, quia tantum non nisi summi Dei crederetur esse domicilium.
8	Adiungebat honos fidem religionis, quo etiam barbarorum gentes templum illud venerabantur: et inferebant munera praedones religionis, quae tamen tunc diripiebant sui, et disperdebant latrones, irruentes in omnia quae deposita viduarum fuerant vel pupillorum, tamquam de victoribus vindicaretur, si quid ex praeda Romanis minueretur.
9	Templum quoque ardere conspicientes, ipsi incendebant caetera, ne quod excidio templi superstes esset aedificium: religioni deputantes, si omnia cum templo perirent.
10	Nec adhuc tamen Iudaei perfidiam deponebant: quae causa maioris excidii fuit.
11	Nam cum animi multorum inflecterentur, ut se, facto agmine, Romanis traderent, pseudopropheta quidam iactare coepit in excessu mentis suae, templo divina praesidia non defutura, vocare populum ad se velut quodam oraculo, adhuc se in templo suo manere illico repulsurum hostium cuneos, flammarum incendia.
12	Sic miseri dum infeliciter falsis circumventionibus credunt, dedecores atque inulti sicut pecora trucidabantur.
13	Qui si voluissent credere, evidentia imminentis signa excidii habebant: quibus veluti claris vocibus admonebantur, finem sibi affore.

Ambrosius HOME