monumenta.ch > Ambrosius > CAPUT XX. > CAPUT PRIMUM. > CAPUT LI. > CAPUT XX. > CAPUT V. > CAPUT VI. > CAPUT I. > CAPUT VI. > CAPUT VII. > CAPUT PRIMUM. > CAPUT VIII. > CAPUT IX. > CAPUT IV. > CAPUT VI. > CAPUT III. > CAPUT XV. > CAPUT V. > CAPUT VIII. > CAPUT L. > CAPUT IX. > CAPUT IV. > CAPUT V. > CAPUT VIII. > CAPUT VII. > CAPUT IX. > CAPUT IV. > CAPUT XI. > CAPUT V. > CAPUT III. > CAPUT VII. > CAPUT XV. > CAPUT XLVII. > CAPUT XXII. > CAPUT XIII. > CAPUT XXV. > CAPUT XVIII. > CAPUT XXXIX. > CAPUT XVII.
Ambrosius, De excidio urbis Hierosolymitanae, LIBER QUINTUS., , XVI. <<<     >>> XVIII.

Ambrosius, De excidio urbis Hierosolymitanae, LIBER QUINTUS., CAPUT XVII.

1	Ea Iosephus cum lacrymis vociferatus, plerosque de populo inflexit: ut ad Romanos confugerent, venditis quae possidebant.
2	Quos Titus quo quisque cupiebat, direxit: ut etiam caeteri provocarentur Romanis se sine metu tradere.
3	Confluebant itaque reperta egrediendi copia, securi salutis, si ad Romanos convenirent: nec solliciti de servitute quibus libertas reservaretur.
4	Hi vero qui sequebantur Ioannem ac Simonem arbitros et incentores seditionis, magis scelerum poenas, quam adversa belli reformidabant: ideoque intuta sibi refugia opinabantur.
5	Nec solum ipsi non audebant egredi, sed etiam insidias praetendebant, ne cui liceret e populo urbem exire.
6	Maiorque cura erat egressionem suorum, quam Romanorum ingressus cavere.
7	Tenebantur itaque inviti; et si quis deprehensus foret, graves poenas dabat.
8	Suspicio tenuis, gravissimae causa mortis.
9	Non argumentis veritas, sed suppliciis quaerebatur.
10	Si qui pecuniosi erant, afficto crimine seditionis rapiebantur ad necem: si qui inopes, quia non habebant quo se redimerent, morti patebant.

Ambrosius HOME