Ambrosius, De Tobia, § 49
| 1 | et quia plerique refugientes praecepta legis, cum dederint pecuniam negotiatoribus, non in pecunia usuras exigunt, sed de mercibus eorum tamquam usurarum emolumenta percipiunt, ideo audiant quid lex dicat. |
| 2 | neque usuram inquit escarum accipies neque omnium rerum, quascumque faeneraueris fratri tuo. |
| 3 | fraus enim ista et circumscriptio est legis, non custodia. |
| 4 | et putas te pie facere, quia a negotiatore uelut mutuum suscipis? inde ille fraudem facit in mercium pretio, unde tibi soluit usuram. |
| 5 | fraudis illius tu auctor, tu particeps, tibi proficit quidquid ille fraudauerit. |
| 6 | et esca usura est et uestis usura est et quodcumque sorti accedit usura est. |
| 7 | quod uelis ei nomen inponas, usura est. |
| 8 | si licitum est, cur uocabulum refugis, cur uelamen obtexis? si inlicitum, cur incrementum requiris? |