Ambrosius, De Helia et ieiunio, 71

1	Propheta quoque Dauid ait, cum dei circa hominem commemoraret gratiam: omnia subiecisti sub pedibus eius, oues et boues uniuersas, insuper et pecora <iampi, uolucres caeli et pisces maris, qui perambulant semitas maris.
2	piscibus dedit, non hominibus perambulare maris semitam.
3	ad escam tibi mare datum est, non ad periculum: cibo, non ad mercatum utere.
4	cur tibi periculum generas de uoluptate ? cur separatioris elementi profunda rimaris? cur inquietas mundi altiora secreta? cur postremo saepius sulcare atque exarare fluctus inpatiens nauta contendis? cur temptas frequenter innoxia aequora, inritas procellas ? o inexplebilis auaritia mercatorum! cedit tibi et mare et inquietudinem tuam pelagus non potest sustinere.
5	denique totiens recurrentibus mercatoribus exaratum: erubesce, Sidon, dixit mare.
6	tamquam fatigati elementi uox I ista dicentis est: erubesce, Sidon, hoc est lmeos fluctus negotiator arguis, cum sis ipse fluctibus inquietior.
7	erubesce uel pudore, quoniam periculo non moueris.
8	uerecundiores uenti sunt quam uestrae cupiditates.
9	illi habent otia sua, numquam uestra quaerendi studia feriantur.
10	et cum otiosa tempestas est, numquam uestra otiosa nauigia sunt.
11	uenatur unda sub remige, quando quiescit a flamine.