Ambrosius, De Fide ad Gratianum Augustum, 1, 5

monumenta.ch > Ambrosius > CAPUT XIII. > CAPUT XXVI. > CAPUT XVII. > CAPUT XXVIII. > CAPUT X. > CAPUT V. > CAPUT XII. > CAPUT XXXIII. > CAPUT II. > CAPUT XLI. > CAPUT XVI. > CAPUT X. > CAPUT XXIX. > CAPUT XLVIII. > CAPUT VII. > CAPUT XXIV. > CAPUT XXX. > CAPUT II. > CAPUT XXXII. > CAPUT XXI. > CAPUT III. > CAPUT XXIV. > CAPUT XVI. > CAPUT II. > CAPUT XXI. > CAPUT XXXIII. > CAPUT XXXII > CAPUT XII. > CAPUT XXIII. > CAPUT XIV. > CAPUT XXVI. > CAPUT XIX. > CAPUT XL. > CAPUT XVIII. > CAPUT XIII. > CAPUT XXIV. > CAPUT XX. > CAPUT XXXII. > CAPUT XVII. > CAPUT XXVII. > CAPUT XI. > CAPUT XXXIX. > CAPUT XXVIII. > CAPUT XLIII. > CAPUT XLV. > CAPUT XXXV. > CAPUT XXIX. > CAPUT XLI. > CAPUT II. > CAPUT XXX. > CAPUT XLIV. > CAPUT XXXVI. > CAPUT XXV. > CAPUT XXXI. > CAPUT XXXVIII. > CAPUT XXII. > CAPUT XXXVII. > CAPUT XLVI. > CAPUT XXXIV. > CAPUT XLII. > CAPUT XXXIII. > CAPUT XIV. > CAPUT XIV. > CAPUT XIV. > A > CAPUT XIV. > A > 7 > CAPUT XV. > 7 > 7 > 7 > A > 1 > 6 > 7 > 1 > 1 > 20 > 8 > 6 > 6 > 9 > 4 > 1 > 6 > 8 > 5
Ambrosius, De Fide, 1, IV. <<< >>> VI.

Ambrosius, De Fide ad Gratianum Augustum, 1, CAPUT V.

34	[Alias cap. III.] Nunc consideremus quas Ariani de Dei Filio inferant quaestiones.
35	Dissimilem Patri dicunt esse Dei Filium. Hoc si homini obiiciatur, iniuria est.
36	Ex tempore coepisse dicunt Dei Filium; cum conditor ipse sit temporum. Homines sumus, et esse nolumus temporales. Ex tempore coepimus, et sine tempore futuros esse nos credimus. Fieri nos optamus aeternos, et quomodo negare possumus Dei Filium sempiternum, quem sempiternum docet atque demonstrat natura, non gratia?
37	Creatum dicunt. Quis auctorem inter opera sua deputet, ut videatur id esse quod fecit?
38	Bonum negant. Sacrilega vox ipsa se damnat, ut indulgentiam sperare non possit.
39	Negant verum Dei Filium, negant omnipotentem; cum fateantur omnia facta per Filium, omnia creata per Dei esse virtutem. Quid est enim virtus, nisi perfecta natura?
40	Negant etiam divinitate unum esse cum Patre. Deleant ergo Evangelium, deleant Christi vocem. Ipse enim dixit: Ego et Pater unum sumus [Ioan. X, 30]. Non ego hoc dico, Christus dixit. Numquid fallax, ut mentiretur? Numquid impius, ut quod non erat usurparet? Sed singula suis locis plenius digerentur.
41	Nunc quoniam haereticus dicit esse dissimilem, idque versutis disputationibus astruere nititur, [Hilarius quoque, relato eodem hoc Apostoli loco, nos praemunit adversus philosophorum argumenta et fallacias: a quibus etiam cavendum praecipiunt alii Patres, maxime vero Augustinus lib. XIII contra Faust., cap. 15. Sed Epiphanius Aristotelis dialecticam expresse notat; ad quam etiam spectasse Ambrosium non inviti crediderimus. Hinc forte nata est illa fabula, de qua card. Cusanus in Apologia doctae ignorantiae: legitur, inquit, beatiss. Ambrosium litaniis addidisse: A dialecticis (quidam, a dialectica) Aristotelis, libera nos, Domine.] dicendum est nobis quod scriptum est: Cavete ne quis vos depraedetur per philosophiam, et inanem seductionem secundum traditionem hominum, et secundum elementa huius mundi, et non secundum Christum: quia in ipso habitat omnis plenitudo divinitatis corporaliter [Coloss. II, 8, 9].
42	Omnem enim vim venenorum suorum in dialectica disputatione constituunt, quae philosophorum sententia definitur non astruendi vim habere, sed studium destruendi. Sed non in dialectica complacuit Deo salvum facere populum suum: Regnum enim Dei in simplicitate fidei est, non in contentione sermonis [I Cor. IV, 20].