| 1 | Lassus iter Domini famulus faciebat amatum, Imbribus aethereis cupiens sata lata rigare. |
| 2 | Prata pius praesul cuiusdam divitis intrat Cum sociis modicum lassis requiescere tempus. |
| 3 | Caedere coepit equos virgis, et abigere pratis. |
| 4 | Quem pius alloquitur blando sermone sacerdos: Desine, quaeso, tuis nos nunc depellere pratis, Sed magis ad nostras epulas conviva venito, Et bibe nobiscum, simus quoque semper amici. |
| 5 | Respondit dives furiosa mente superbus: Nolo tuas epulas, tecum potare recuso. |
| 6 | Mox rapuit praesul verbum de voce loquentis: Si potare negas mecum modo, non bibe, quaeso. |
| 7 | His dictis Domini famulus perrexerat ultro, Atque domum dives propriam repedavit iniquus: Quem sitis inflammat nimio fervore repente; Qui miscere furens famulos sibi vina rogabat, Accipiens calicem, sed nil sorbere valebat. |
| 8 | Ardebat sitiens stomachus, sed pocula Bacchi Respuit, et totus flammis ardebat anhelis. |
| 9 | Nec valuit quisquam medicus relevare laborem, Donec ipse miser culpam cognovit iniquam, Atque Dei famuli ex dicto tormenta luisset. |
| 10 | Optabat reditum quapropter praesulis almi. |
| 11 | Venerat ipse senex, alter dum venerat annus. |
| 12 | Cui miser occurrit, poenam confessus amaram, Cui pius indulsit quidquid commiserat in se, Atque manu propria potum porrexerat ipse. |
| 13 | Qui mox sanatus, fastidia longa relinquens, Accipiens calicem pleno se proluit ore. |