Alcuinus, Vita S. Willibrodi, LIBER PRIMUS., CAP. XIX
| 1 | [Mab. XX]. |
| 2 | Contumeliosus in virum Dei divinitus punitur, poenitens vero liberatur. |
| 3 | - Perrexit idem sanctus praedicator quodam tempore more solito ob evangelizandi gratiam cum festinatione in Frisiam; et propter laborem viae in pratis cuiusdam divitis paululum lassos refocillare equos volebat. |
| 4 | Quos dives ille in pratis suis pasci cernens, superbiae spiritu equos caedere coepit, et e pascuis abigere. |
| 5 | Quem vir Dei placidissimis verbis alloquitur, dicens: « Desine nobis [frater] iniuriam facere: non enim propter laesionem tui, sed propter necessitatem nostri, ad horam in his pascuis quiescere voluimus. |
| 6 | Instat nobis opus Dei peragendum, cuius tu quoque mercedem habere poteris, si nos, quantum ad te pertinet, [benigno] adiuveris animo: memor illius Domini nostri Iesu Christi dulcissimae promissionis: Qui vos recipit, me recipit: et qui me recipit. |
| 7 | recipit eum qui me misit (Matth. X, 40). |
| 8 | Sed magis mente pacifica nobiscum quasi amicus teipsum reficiens, aliquantulum bibe, nobisque coepto itinere pergentibus, tu a Deo benedictus, revertere in domum tuam. |
| 9 | » Ille autem in malitia pertinax, nolens pacificis viri Dei verbis acquiescere, sed convicia ingeminans, opprobria iaculans: « Tu me, inquit, hortaris bibere, et pacem tecum inire: scito certissime quod tecum bibere pro nihilo habeo. |
| 10 | » Rapiensque ex eius ore verbum hoc vir Dei: « Si non velis, ait, mecum bibere, non bibe. |
| 11 | » Et statim paratis sociis, perrexit viam suam. |
| 12 | Ille quoque contumax, domum suam festinabat adire, sed totus subito siti ardebat; cupiensque ardentem stomachum vino refrigerare, os, quod viro Dei convicia ingessit, vini potionem recipere non valebat [Mab., noluit]: [et qui pacem cum servo Dei voluntarie noluit], poenam in seipso necessarie sustinuit. |
| 13 | Vocati sunt medici, qui sitim sedarent, aut facultatem aegroto bibendi praestarent. |
| 14 | Anhelabant viscera, sed non fuit qui guttam vini fervescenti pulmoni infundere valuisset. |
| 15 | Tandem aliquando [Mab., Sero tandem] poenitentia ductus ille, in seipsum reversus est, et agnoscebat sanctum Willibrordum esse quem offenderat; illiusque, anhelante spiritu, optabat reditum. |
| 16 | Qui sequenti anno eadem reversus est via, praecognitoque adventu eius, obvius ei homo aegrotus venire festinabat [Mab., aegrotus pervenit], culpam confitens suam, et quam patiebatur poenam aperiens, et pro amore Christi se solvi deprecabatur. |
| 17 | Quem vir Dei misericordia motus absolvit, deditque illi cum benedictione de suo bibere calice. |
| 18 | Qui mox absolutus bibebat, et sanus in suam reversus est domum. |