Alcuinus, Vita S. Willibrodi, LIBER PRIMUS., CAP. XIII
| 1 | [Mab. XIV]. |
| 2 | Idolum confringit. |
| 3 | Gladio percussus nil laeditur. |
| 4 | Ultio divina in percussorem. |
| 5 | - Quodam igitur tempore, dum venerabilis vir iter evangelizandi more solito ageret, venit ad quamdam villam Walachrum nomine, in qua antiqui erroris idolum remansit: [ad quod statuto tempore omnis congregabatur populus, illud colens summa veneratione]. |
| 6 | Quod cum vir Dei zelo fervens confringere [niteretur, ac nomen delere de sub coelo], praesente eiusdem idoli custode, nimio furore succensus ille, quasi Dei sui iniuriam vindicaret, in impetu animi insanientis, gladio caput sacerdotis Christi percussit: sed Deo defendente servum suum, nullam ex ictu ferientis laesuram sustinuit [Mab., incurrit]. |
| 7 | Socii vero illius hoc videntes, pessimam praesumptionem impii hominis [morte] vindicare concurrerunt. |
| 8 | Sed a viro Dei pio animo de manibus illorum liberatus est reus ac dimissus: qui tamen eodem die daemoniaco spiritu arreptus est, et die tertia infeliciter miseram vitam finivit. |
| 9 | Et quia vir Dei, iuxta praeceptum Domini, suas iniurias ulcisci noluit, citius [tamen] a Domino vindicatus est, iuxta illud: Mihi vindictam, et ego retribuam, dicit Dominus (Rom. XII, 19). |
| 10 | CAP. XIV [Mab. XV]. |
| 11 | Quod quidam qui servo Dei maledixerat, die postera periit. |
| 12 | - Alio quoque tempore iter beato viro faciente ad quamdam suae ditionis cellulam, quae ex nomine praeterfluentis aquae Suestra dicitur, propter compendium propioris viae per segetes cuiusdam divitis angustam subintravit semitam. |
| 13 | Quod earumdem segetum custos cernens, nimio inflatus furore, virum Dei blasphemare coepit. |
| 14 | Quem convicia viro Dei inferentem cum socii, qui cum eo erant, vindicare vellent, miti animo Dei famulus eos compescuit, nolens [Mab., vindicare voluerunt. Quos prohibuit vir Dei, nolens, etc.] aliquem sua causa perire, qui salutem sitiebat omnium. |
| 15 | Sed cum [Mab., et dum] insanientis animum nullo modo lenire posset, dans locum irae eius, via qua venit, reversus est. |
| 16 | Sed die postera idem infelix, qui famulo Dei convicia dicere [Mab. viro Dei convicia facere] non abhorruit, [multis cernentibus, in eodem loco] repentina morte periit. |