Alcuinus, Vita S. Willibrodi, LIBER PRIMUS., CAP. XII
| 1 | [Mab. XIII]. |
| 2 | Carolus Martellus multas gentes devicit. |
| 3 | S. Willibrordus fit episcopus Traiectensis. |
| 4 | - Contigit autem Pippinum, ducem Francorum, diem obire, et filium eius Carolum regno patris potiri; qui multas gentes sceptris adiecit Francorum: inter quas etiam cum triumphi gloria Frisiam, devicto Radbodo, paterno superaddidit imperio. |
| 5 | In qua tunc gente sanctus Willibrordus positus est praedicator, sedique episcopali in Traiecto castello delegatus est. |
| 6 | Qui maiori evangelizandi occasione accepta, nuper gladio acquisitam gentem sacro baptismate abluere conatus est. |
| 7 | Nec quidquam in ea vetusti erroris, nec tenebris [Surius, nec tenebras. Mab., vetusti erroris tenebrarum et ignorantiae] ignorantiae latere sinebat, sed totam evangelica luce sine dilatione perfundebat, ita ut in eo populo subito propheticum illud impleretur testimonium: Et erit, in loco, ubi dicetur eis: Non populus vos; dicetur eis: Filii Dei viventis (Oseae I, 10). |
| 8 | Plurima quoque divina virtus fecit per servum suum miracula. |
| 9 | Licet omni miraculorum operationi et signorum ostensioni ministerium evangelicae praedicationis praeferendum sit; tamen quae gesta narrantur, ad gloriam donantis Dei non tacenda esse censeo, sed magis stylo alliganda, ne pereant posteris saeculis, quae priscis temporibus acta esse noscuntur. |