Alcuinus, Vita S. Willibrodi, LIBER PRIMUS., CAP. X.
| 1 | Barbarae gentis superstitionem contemnit. |
| 2 | Unus sociorum suorum perimitur, martyr effectus. |
| 3 | Regi Christum magna fiducia adnuntiat. |
| 4 | A rege ad Pippinum remittitur. |
| 5 | - Et dum pius [Mab., cum ergo pius, etc.] verbi Dei praedicator iter agebat, pervenit in confinio Frisonum et Danorum ad quamdam insulam, quae a quodam deo suo Fosite, ab accolis terrae Fositesland dicebatur: quia in ea eiusdem Dei fana fuere constructa. |
| 6 | Qui locus a paganis in tanta veneratione habebatur, ut nihil in ea vel animalium ibi pascentium, vel aliarum quarumlibet rerum, quisquam gentilium tangere auderet; nec etiam a fonte, qui ibi ebulliebat, aquam haurire, nisi tacens, praesumeret. |
| 7 | Quo cum vir Dei tempestate iactatus est, mansit ibidem aliquot dies, quosque sepositis tempestatibus opportunum navigandi tempus adveniret. |
| 8 | Sed parvipendens stultam loci illius religionem, vel ferocissimum regis animum, qui violatores sacrorum illius atrocissima morte damnare solebat, tres homines in eo fonte cum invocatione sanctae Trinitatis baptizavit: sed et animalia in ea terra pascentia, in cibaria suis mactare praecepit. |
| 9 | Quod pagani intuentes, arbitrabantur eos vel in furorem verti, vel etiam veloci morte perire. |
| 10 | Quos cum nihil mali cernebant pati, furore perciti, regi tum [Mab., tamen] Radbodo, quod viderant factum, retulerunt. |
| 11 | (Apud Mab. cap. 11.) Qui nimio furore succensus, in sacerdotem Dei vivi, suorum iniurias deorum ulcisci cogitabat: et per dies [Mab., per tres dies] semper tribus vicibus, suo more, mittebat sortes, et nunquam damnatorum sors, Deo vero defendente suos, super servum Dei vel aliquem ex suis cadere potuit: nec nisi unus tantum ex sociis sorte monstratus, et martyrio coronatus est. |
| 12 | Vocabatur vero vir sanctus ad regem, et multum ab eo est increpatus, quare sua sacra violasset, et iniuriam Deo suo fecisset. |
| 13 | Cui praeco veritatis constanti animo respondit: « Non est Deus, quem colis, sed diabolus, qui te pessimo errore deceptum habet, o rex, [ut animam tuam aeternis tradat flammis]. |
| 14 | Non est enim Deus, nisi unus, qui creavit coelum et terram, et omnia quae in eis sunt; quem qui vera fide colit, vitam habebit sempiternam; cuius ego servus, hodie tibi testificor, ut ab antiqui erroris vanitate quam coluerunt patres tui, tandem aliquando resipiscas, et credens in unum Deum omnipotentem [Dominum nostrum Iesum Christum], et vitae fonte baptizatus, abluas omnia peccata tua, et proiecta omni iniquitate et iniustitia, deinceps novus homo vivas in omni sobrietate, iustitia et sanctitate. |
| 15 | Hoc faciens, cum Deo et sanctis eius gloriam [Mab., vitam] possidebis sempiternam. |
| 16 | Si vero me contemnis viam salutis tibi ostendentem, scito certissime quod aeterna supplicia et infernales flammas tu cum diabolo, cui obtemperas, sustinebis. |
| 17 | » Ad haec rex miratus respondit: « Video te minas nostras non metuisse, et verba tua esse, sicut et opera. |
| 18 | » Etsi autem nollet veritatis praedicatori credere, tamen ad Pippinum ducem Francorum eum cum honore remisit. |