Alcuinus, Vita S. Vedasti, 4, XXI.
| 1 | Dum talia inter se quererentur, venerabilis vir Scopilio, doctus virtute precum, ad solita sibi credidit arma currendum: ut videlicet oratio fidei obtineret, quod multa hominum manus viribus nequivisset. |
| 2 | Unde cunctos hortans ad precem, ipse prior illacrymans, super corpus sacratissimum incumbens orationi, in hanc vocem, moerore cordis affectus, erupit: Heu mihi, inquit, o beatissime Pater! |
| 3 | quid vis, ut faciam, quoniam et dies in vesperum declinat, et omnes qui ad tuas exsequias convenerunt, ad propria iam remeare festinant? |
| 4 | Permitte, obsecro, te perferri ad locum, qui tibi filiorum cura praeparatus existit. |
| 5 | Et his dictis, accipientes capulum, in quo sancti viri corpus iacebat exanime, nullum onus sentientes, portaverunt eum subiectis humeris cum alacritate animi ad sepulturae locum. |
| 6 | Sepelieruntque eum in ecclesia iam dicta beatae Dei genitricis semper virginis Mariae, in dextera parte altaris, ubi quondam pontificalis cathedrae fungebatur officio, nobilem terrae abscondentes thesaurum. |
| 7 | In quo loco per aliquod iacuit tempus, quousque Domino revelante ad locum, ubi nunc fulget eius memoria, est a viris sanctis Autberto et Audomaro episcopis felici mutatione translatus. |