Alcuinus, Vita S. Vedasti, 3, XVII.
| 1 | Igitur quidam nobilis Francus, potentia clarus, Ocinus nomine, regem Clotarium praedicti regis Clodovei filium, qui tunc temporis regni nobiliter rexerat sceptra [Boll., regebat sceptrum], vocavit ad prandium, quod magno apparatu in domo sua regi et suis paraverat optimatibus. |
| 2 | Rogatus quoque est sanctus ad convivium Vedastus. |
| 3 | Qui domum intrans, more sibi solito, dextera extenta, omnia sanctae crucis vexillo signavit. |
| 4 | Quaedam vero vascula ibi cervisia adstabant plena, sed male gentili errore daemoniacis incantationibus infecta. |
| 5 | Quae mox ob potentiam sanctae crucis destructa crepuerunt, et quidquid liquoris habuerunt, in terram effuderunt. |
| 6 | Territus vero rex et optimates illius huius visione miraculi, sciscitabatur pontificem causam repentini prodigii. |
| 7 | Cui sanctus respondit episcopus: Per quasdam maleficorum incantationes, ad decipiendas convivarum animas, diabolica in his latuit liquoribus potentia: sed virtute crucis Christi territa, sic invisibiliter de domo effugit ista, sicut visibiliter considerastis liquorem effundi in terram. |
| 8 | Haec vero res multis proficiebat in salutem. |
| 9 | Nam plurimi, occultis diabolicae fraudis catenis absoluti, auguriorum vanitate spreta, incantationum consuetudine relicta, ad verae religionis convaluerunt [Boll., convolaverunt] puritatem, intelligentes divinae potentiae efficacia in suo famulo iacere signa [Boll., efficaciam . . . facere signa], nihilque contra eius sancitatem antiqui serpentis valere machinamenta. |
| 10 | Et quod ille ad perditionem paraverat aliquorum, hoc Christi gratia ad redemptionem convertit plurimorum. |