Alcuinus, Vita S. Vedasti, 1, VI.
| 1 | Contigit vero praefatum Francorum regem Clodoveum Alemannis bella [Boll., bellum] inferre, qui tunc temporis regno suo per se potiti sunt: sed non eos ita offendit imparatos, ut voluit. |
| 2 | Nam fortissima collecta manu, regi circa ripas Rheni fluminis obviaverunt unanimes, bellica virtute patriam defendere, vel libera manu pro patria mori; et fortissime utrinque decertatum est: hi, ne triumphi gloriam; illi, ne patriae perderent [Al., proderent] libertatem, in mutuam corruentes caedem. |
| 3 | Igitur rex nimio turbatus terrore, dum inimicos vidit fortiter pugnare, et suos pene ad internecionem vinci, magis coepit de salute desperare quam de victoria sperare. |
| 4 | Etsi autem necdum voluntate renatus esset in Christo, tamen necessitate cogente, ad Christi confugit auxilium. |
| 5 | Et quia reginam habuit religiosam, baptismique sacramentis initiatam, nomine Clotilden, oculos cum hac voce ad coelum levavit: O Deus unicae potestatis, et summae maiestatis, quem regina Clotildis colit, confitetur et adorat: concede mihi hodie de inimicis meis victoriam. |
| 6 | Nam ex hac die tu solus mihi eris Deus, et veneranda potestas. |
| 7 | Tu mihi triumphum praesta, et ego tibi servitium promitto sempiternum. |
| 8 | Mox divina operante pietate, terga verterunt Alemanni, victoria cessit regi et Francis. |
| 9 | O mira omnipotentis Dei clementia! |
| 10 | O ineffabilis bonitas, qui sic exaudit et nunquam derelinquit sperantes in se! |
| 11 | Quanta fide Christiani illius misericordiam invocare debent, dum paganus rex ad unius precis effectum tantam promeruit victoriam. |
| 12 | Cui ex antiquis huius divinae pietatis adaequare auxilium debemus, qui ob unius momenti lacrymas tam celebrem venturo suo servo contulit triumphum; nisi Ezechiae regi, qui in angustia tribulationis una tantummodo petitione promeruit, non solum a praesenti vastatione civitatem superna protectione defendi, sed etiam in eadem nocte, qua preces in divinas effuderat aures, centum octoginta quinque millia hostium laetus et liberatus occidi viderat (IV Reg. XIX) ? |