Alcuinus, Vita S. Martini Turonensis, De vita, IX.
| 1 | Sancti viri patientia. |
| 2 | Daemones pellit, etc. - Nam tantae fuit vir Dei patientiae, ut convicia non doluerit, opprobria non senserit: imo et quorumdam rusticorum flagella placido sustinuit animo, eorumque fixa terris animalia solo solvebat sermone. |
| 3 | Nemini adulando blandiebatur; principi nulli veritatis verba tacuit, ad nota semper orationum subsidia recurrens. |
| 4 | Unde si quid ei potestas renuit saecularis, mox divina praestitit pietas. |
| 5 | Quaedam puella daemoniaco arrepta spiritu, stramine, ubi sanctus Martinus sedebat, a potestate erepta est inimica. |
| 6 | Non solum homines, sed etiam animalia a daemonum liberans potestate, et mansueta in suum redire gregem mandavit. |
| 7 | Etiam fuit tantae misericordiae, ut canibus sequentibus lepusculum imperaverit stare; et miseram bestiolam a praesenti morte eripuit. |
| 8 | Villa quaedam in Senonico grandinea saepius vastata tempestate, ad preces sancti Martini, multis liberata est annis. |
| 9 | Mulier a sanguinis fluxu vestimentorum illius tactu sanata est. |