Alcuinus, Officia per ferias, ORATIO SANCTI ISIDORI.
| 1 | Tu, Domine, verus doctor et praestitor, advocatus et iudex, largitor et munitor: terribilis et clemens, adiutor et consolator, qui caecis mentibus donas aspectum, qui facis infirmis possibile quod praecipis, qui sic pius es, ut assidue rogari velis; sic munificus, ut neminem desperare permittas. |
| 2 | Dona quod te praestante bene quaerimus, parce et perduc nos ad illam contemplationem, ubi iam non possimus errare. |
| 3 | Dona facere, quae te inspirante loqui praesumpsi. |
| 4 | Dona complere, quae alios commonui, ut qui praestitisti pium sermonem, probabilem quoque conferas tuis famulis actionem. |
| 5 | Libera nos, amator hominum benignissime, ab illo periculo; ne sicut dicit Apostolus, dum aliis praedico, ipse reprobus inveniar. |
| 6 | Quam infirmi simus, tu veraciter nosti; quali hoste deprimamur, agnoscis: Te quaerit certamen impar. |
| 7 | Te expetit mortalis infirmitas; quia maiestatis tuae gloria est, si leo rugiens ab infirma ove superetur; si spiritus violentissimus a debilissima carne vincatur. |
| 8 | Ille qui de coelo cecidit, et hic te pugnante subdatur; ut si potestatem ipsius ad tempus tua permissione patimur, nequaquam eius insatiabilibus faucibus sorbeamur. |
| 9 | Fac illum tristem de humana laetitia, qui de offensione nostra exsultat, Christe Iesu Salvator mundi. |