| 1 | Crux benedicta nitet, Dominus qua carne pependit, Atque cruore suo vulnera nostra lavit. |
| 2 | Mitis amore pio pro nobis victima factus, Traxit ab ore lupi qua sacer agnus oves. |
| 3 | Transfixis palmis ubi mundum clade redemit, Atque suo clausit funere mortis iter. |
| 4 | Hic manus illa fuit clavis confixa cruentis, Quae eripuit Paulum crimine, morte Petrum. |
| 5 | Fertilitate potens, o dulce et nobile lignum! Quando tuis ramis tam nova poma geris. |
| 6 | Cuius odore novo defuncta cadavera surgunt, Et redeunt vitae qui caruere die. |
| 7 | Nullum uret aestus sub frondibus arboris huius, Luna nec in noctem, sol neque meridie. |
| 8 | Tu plantata micas, secus est ubi cursus aquarum, Spargis et ornatas flore recente comas. |
| 9 | Appensa est vitis inter tua brachia, de qua Dulcia sanguineo vina rubore fluunt. |