Alcuinus, Epistolae, EPISTOLA CCXXXI. AD EUMDEM. Charitatem erga Deum et erga pauperes, miseros et peregrinos commendat.
| 1 | Albinus Oniae sacerdoti salutem. |
| 2 | Prosperitas et gaudium animi vestri multum mihi placere fateor, quae charitas, sicut Apostolus ait, nunquam excidit (I Cor. XIII, 8), quae semper nova et antiqua; nova ex praesentia, antiqua ex memoria: quam semper utinam fideliter sequaris cum omni homine, quantum in te est, et quantum ad Dei honorem honestum et utile videaris. |
| 3 | Non est charitas quae in ebrietate tenetur, vel in peccatis coniuncta conglutinatur, sed impia voluntas, non bona suavitas. |
| 4 | Ama Deum semper, qui amantem se amat, et diligentem se diligit. |
| 5 | Habeto illum amicum, qui unicuique amicus est secundum se. |
| 6 | Pauperum memor esto in eleemosynis, et miserorum in defensione, et peregrinorum in solatio, ut Deus tibi reddat in die magno, ubi dividet omne humanum genus in duas partitiones; aliis propter duritiam cordis indeficientes tormentorum flammas; aliis propter misericordiae opera et charitatis officia perpetuae beatitudinis regnum. |
| 7 | Hoc faciens feliciter, vive, fili mi charissime. |