Alcuinus, Epistolae, EPISTOLA CCIX. AD AMICUM. Conversum ad meliora, hortatur ad constantiam.
| 1 | Dilectissimo amico totius prosperitatis praesentis et aeternae beatitudinis perpetuam salutem. |
| 2 | Magna mihi laetitia est de bona voluntate vestra quam audivi a fratre nostro Benedicto in vobis esse. |
| 3 | Opto, atque Deum deprecor, ut citius cum omni convenientia perficiatur. |
| 4 | Scriptum est enim: Ne tardes converti ad Dominum Deum, quia nescis quid ventura pariat dies (Eccli. V, 8). |
| 5 | Erue te de harum carcere tribulationum, quae in hoc mundo fidelium animos torquere solet, sicut scriptum est: Multae tribulationes iustorum; ut quod sequitur tibi evenire merearis: Sed de his omnibus liberabit eos Dominus (Psal. XXXIII, 20). |
| 6 | Et cave diligentissime, ne qua te aratrum Domini tenentem iniustitia retro revocet. |
| 7 | Nemo miles sarcinis alienis onustus ad bella bene procedit, nisi armis tantummodo victricibus, vel ad defensionem sui, vel ad laesionem adversarii. |
| 8 | Omnia quae vobis necessaria videbantur mihi fidelissimo fratri Benedicto dixi. |
| 9 | Loca adiutorium et animi constantiam [locus corruptus]. |
| 10 | Sed scire debes quod in omni loco ubi hominum conversatio est plurimorum, utrumque et boni et mali inveniuntur: Sed sapiens animus utrorumque utatur magisterio, id est, ut malorum caveat malitiam, et bonorum sequatur iustitiam. |
| 11 | Mens rationalis quae homini data est, discernere debet quae sint cavenda, et quae sint sequenda; nec multum de loco diffidere, vel etiam confidere, quia si locus adiuvare potuisset, nunquam angelus de coelo cecidisset, vel homo in paradiso positus peccasset; sed regnum Dei, ut ipsa Veritas ait, intra nosmetipsos quaerendum est (Luc. XVII, 21). |
| 12 | Et Psalmista: Timete Dominum omnes sancti eius, quia nihil deest timentibus eum (Psal. XXXIII, 10). |
| 13 | Timor Domini peccare vetat, dum homo ubique Dei sibi praesentiam agnoscit et timet, quia qui conscium habet cogitationum, verborum, vel operum suorum, hunc habiturus est et iudicem; nec eum quidquam effugit nostri, nec aliquid iniudicatum dimiserit, quia, sicut dictum est, unicuique reddet secundum opera sua. |
| 14 | Dum tempus habemus, operemur bonum, quia post mortem non est tempus operandi, sed tempus mercedem recipiendi. |
| 15 | Haec cogitans, charissime fili, tui ipsius curam habeto, memor de quantis te liberavit Deus periculis. |
| 16 | Illum ama, et ad eius misericordiam convertere, ut deleantur delicta tua, et merearis locum refrigerii, lucis et pacis recipere cum sanctis Dei. |
| 17 | Meique memor cum Deo servientibus, pro teque intercedentibus, valeas perpetua prosperitate, dulcissime amice. |