Alcuinus, Epistolae, EPISTOLA CLXXX. AD QUEMDAM EPISCOPUM. Dolet de amici aegritudine; hortatur ad patientiam, ad virtutes, ac curam scholarium.
| 1 | Litteris vestrae beatitudinis acceptis satis me laetificavit facies illarum, et sensus omnia gaudiis perfudit viscera, nisi tantum infirmitas vestra meas perturbavit venas. |
| 2 | Sed iuxta Apostolum infirmitas corporis fortitudo est animi: gaudeat filius, ut erudiatur a patre. |
| 3 | Aurum examinatur in fornace, ut purior splendescat ex flammis (Prov. XXVII, 21); et homo in dolore corporis excoquitur, ut purior exsiliat anima de ergastulo carceris sui. |
| 4 | Placeat tibi castigatio paterna, quia flagella patris proficiunt ad salutem. |
| 5 | Pauci sunt dies laboris: et perpetuae [Forte perpetui] mercedis. |
| 6 | Idcirco instanter laboret lingua in praedicationibus, manus in eleemosynis, pes in circuendo gregem Christi. |
| 7 | Animus vigilet in orationibus, et in psalmodiis solidetur, et in laude Dei laetificetur. |
| 8 | Quod semper erit acturus homo in coelis, hic saepius agat in terris. |
| 9 | Sacrificium laudis honorificavit me, dicit Deus per Prophetam, illic iter est, quo ostendam illi salutare Dei (Psal. XLIX, 23). |
| 10 | Sit humilitas in corde et in corpore; sit patientia in moribus et verbis; sit servus Domini fervens in mente; sit pax in ore, et in corde charitas; et semper suavia verba misceantur durioribus, quia facilius durum cor penetrant mollia verba quam amara. |
| 11 | Sit discretio quid cui conveniat tempori, personae, aetati et operi. |
| 12 | Sit lectio crebra, et ieiunia sobria et convivia modesta, et honor hospitum, et ordinatio pauperum, et cura familiae, et diligentia in populo. |
| 13 | Quid agam, et quid est quod scribo, nisi quia charitas tacere nescit, et quoddam refrigerium est verbis proferre, in quo mens inflammatur? |
| 14 | Et scio te rusticitatem meam patienter ferre, et familiaritatis litterulas non abhorrescere. |
| 15 | Ideo non erubesco prius dicta rescribere, et iterare quae ante direxi. |
| 16 | Etsi immemor sim quid prius scripserim, non tamen immemor sum charitatis aeternae. |
| 17 | Nunc velim te properare in patriam et ordinare puerorum lectiones, quis grammaticam discat, quis epistolas et parvos libellos legat, quis sanctam Scripturam sobria mente haurire dignus sit. |
| 18 | Tu vero, sancte Pater, evangelicis maxime studeas lectionibus, et canonicis sanctarum Scripturarum inservire eruditionibus, quia te decet meditatio divinae legis, ut dicatur de te: In lege Domini meditabitur die ac nocte (Psal. I, 2), ut fructus tuus vigeat in aeternum, et omnia quaecunque facias prospera tibi sint ad salutem. |
| 19 | Et memor mei valeto, sanctissime Pater. |