Alcuinus, Epistolae, EPISTOLA CXLI. AD AQUILAM SEU ARNONEM. (Anno 801, post Pascha.) Meminit cum gaudio de prosperitate et exaltatione regis. Cupit instrui de causa domni Apostolici, de Beneventana controversia, et de actis in conventu episcoporum. Refert statum suae valetudinis.
| 1 | Venerando Patri, et in membris Christi excellentissimo Aquilae archispeculatori Albinus devotus in charitate frater indeficiens [Forte, indeficientis] gloriae salutem. |
| 2 | Gaudens gaudebo de fide et charitate beatitudinis vestrae; de prosperitate, salute et exaltatione pii principis triumphatoris magni, et gloriosi imperatoris, et nobilissimae prolis illius, fideliumque omnium eius incolumitate: nisi duo defuerunt in litteris vestris de domno apostolico patre nostro, qualiter longa certatio pastoris et populi terminata esset; et de Beneventana controversia. |
| 3 | Quoniam sollicitus sum valde de filiis meis, quorum mihi vitam, et salutem, et benefacta pernecessaria esse tu ipse optime nosti. |
| 4 | Et miror cur sapientia et consilio conventus multorum ob regni istius integritatem quoquo modo causa disceptationis impiae non finiretur: simul etiam sollicitus sum audire quid in tanto tamque praeclaro conventu de statu sanctae Ecclesiae ordinaretur, et de catholicae fidei firmitate; nec tam diutino tempore advenientium conversatio sine magno quolibet profectu Christiani populi fieri debuit. |
| 5 | Tua vero sanctitas, pastor dignissime, gregem Christi, tuae sollicitudini commendatum, omni cura per pascua perpetuae vitae ducat, quatenus multiplici gaudeas remuneratione cum grege tibi subiecto in aeternae beatitudinis regno. |
| 6 | De mea vero prosperitate gaudeat paternitas tua, quoniam Dominus Deus, qui mortificat et vivificat, vulnerat et medetur (I Reg. II, 6), castigavit me per Pascha multa febrium flagellatione, et pene ad desperationem vitae deduxit. |
| 7 | Sed misertus est mihi ob preces servorum suorum; sed remanet quotidianus labor eiusdem castigationis, non tamen usque ad periculum vitae, sed usque ad emundationem, ut opto, delictorum meorum. |
| 8 | Te vero quotidie mea mens Dei omnipotentis clementiae commendare studet, optans ut proficias in omni bono in conspectu Dei. |
| 9 | Corpore vero propemodum emortuo vivida charitatis virtus vivit in pectore, amans te, frater mi Aquila, ut Patrem, quoniam fidelem te semper probavi; et quod rari habent, in prosperis et adversis aequaliter eiusdem animi esse in amicos; nec de hoc tui cordis thesauro cuilibet dubitare fas esse fateor, quia charitas Dei diffusa est in corde tuo, simul etiam et proximi, per Spiritum sanctum, qui datus est nobis, ut diligamus invicem, sicut et Christus dilexit nos (Rom. V, 5). |
| 10 | Desidero multum vestrae dilectionis faciem videre, et consolationis tuae solatio foveri. |
| 11 | Tempus est aeternis providere diebus, quae sola pene sapientia recte dici poterit. |
| 12 | Saecularium rerum providentia pauco proderit tempore; perpetuae vero prosperitatis providentia nullo fine claudetur; quae fraterna collocutione multum proficere nemini dubium esse debet, dicente ipsa Veritate: Ubi sunt duo vel tres congregati in nomine meo, ibi sum in medio eorum (Matth. XVIII, 20). |
| 13 | Quid deerit boni consilii, ubi tantus mediator interesse dignoscitur? |
| 14 | Incolumem beatitudinem tuam, et plurimis prodesse in consiliis et exemplis, multo tempore divina custodire dignetur gratia, domine pater, fili, frater et amice! |