Alcuinus, Epistolae, EPISTOLA CXL. AD SOROREM ET FILIAM. Suadet in prosperis et adversis servare aequanimitatem exemplo sanctorum, quorum vitas vult eas legere ex Dialogis sancti Gregorii papae.
| 1 | In Christo charissimis personis sorori et filiae pietas paterna salutem. |
| 2 | Gratias agimus divinae clementiae de vestra prosperitate et salute, et de omnibus bonis, quae illius ineffabilis misericordia vobis condonavit; etiam et illius continua voluntate laudamus pietatem, qui nobis licet indignis tam fidele solatium, et tam dulcem charitatem in vestra dilectione contulit: unde et necessarium est omnibus in Christo pie viventibus illius supereminentem laudare gratiam, qua humano generi misertus est; et quidquid boni egerimus ad illius semper referre benignitatem, sine qua, ipsa Veritate attestante, nihil efficere valemus: in qua bonitate vestra semper unanimitas laeta remaneat; nec adversitatibus saeculi, vel infidelitatibus mundi amatorum frangi debet, nec tristitiam habere, licet nobis multa eveniant adversa. |
| 3 | Sic est huius praesentis vitae varietas, ut prospera semper misceantur adversis, sicut dies nocte mutatur; sicut sanitas corporis morbis supervenientibus afficitur; sicut flos iuventutis senectute superveniente marcescit; sicut aestatis tranquillitas hibernalibus atteritur tempestatibus. |
| 4 | At nihil horum religiosam mentem fatigare debet, sed semper stabili tenore erecta spe ad Deum firma soliditate immobilis permanere. |
| 5 | Unde et testificatione ipsius Veritatis Ioannes Baptista laudatur, quod non esset arundo vento agitata (Luc. VII, 24), id est, nec adversitatibus saeculi, nec reprehensione invidiosa; vel etiam adulatione subdola, vel prosperitate arridente a stabilitatis rectitudine mentem declinare voluit [Ms., valuit]; sed semper aequali mentis soliditate quae adversa pertulit, vel laeta temperavit; cuius exemplo vestrae firmetur in Deo, dilectissimae personae, exercitatio mentis. |
| 6 | Proficiunt enim saepe tentationes, ut probata patientia in mercedem aeternae retributionis crescat. |
| 7 | Sicut aurum igne probatur, ita tribulationibus mens Christiana examinatur, dicente Scriptura: Fili, accedens ad servitutem Dei, praepara animum tuum ad tentationem (Eccli. II, 1), non ad securitatem. |
| 8 | Roborate vosmetipsas exemplis sanctorum, legentes per vices illorum vitae dulcissima exempla, et sanctorum verborum hortamenta necessaria; sit illorum vita vobis in speculum. |
| 9 | Nam fessae mentis acumen levioris lectionis interpositio saepe reficit. |
| 10 | Ideo difficilior in apostolica auctoritate sensus vos procul dubio saepius fatigare habet; sed tenete nunc in manus vel Vitas Patrum, vel miracula sanctorum, quorum in dialogis beati Gregorii, doctoris nostri, multa inveniuntur lucidissima exarata eloquentia, et sententiis sanctae Scripturae semper confirmata. |
| 11 | Haec et inter vos conferre, et in conviviis aliis edere iam sic consuetudinem incipietis habere, valde vobis esse iucunda arbitrantium. |
| 12 | Sicut diversitate ciborum fastidium manducanti tollitur, ita varietate lectionis mens reficitur legentis: quorum omnium vestra charitas considerata providentia videat, quid cui tempori vel qua persona conveniat, ut plurimi vestris optimis admonitionibus ad salutem animarum suarum proficiant. |
| 13 | Haec scripsi paterna admonitione, ut dilectio vestra in hanc chartam meam saepius habeat praesentiam, sicut charitas vestra nostrae menti firmiter infixa manebit. |
| 14 | Videte quam planum est intelligere in charitate mutua, quod in Evangelio ipse Dominus dixit: Ubi sunt duo vel tres congregati in nomine meo, ibi sum in medio eorum (Matth. XVIII, 20). |
| 15 | Non tantum hoc de praesentia corporali dictum putemus, sed magis de praesentia sanctae charitatis, quae diffusa est per Spiritum sanctum in cordibus nostris (Rom. V, 5). |
| 16 | Habentes thesaurum verae dilectionis in pectoribus nostris, inde unusquisque alium adiuvet secundum mensuram donationis Christi, sive in solatio saecularis necessitatis, sive in communione spiritalis doctrinae: Et ubi haec fiant, ibi certissimum est Christum esse in medio, qui de corde religioso in cor alterius charitatis suavitatem diffundit, ut sit una concordia omnium Deum diligentium, et una pietas invicem se adiuvantium. |
| 17 | Haec vos assidua considerantes dulcedine, nostrique memores, Christo miserante, semper de die in diem in charitate crescite, in fide confirmamini et in spe divinae bonitatis indeficientes aeterna prosperitate valete, charissima et iucundissima dilectionis sanctae nomina! |