Alcuinus, Epistolae, EPISTOLA CII. AD ARNONEM. (Anno 800.) Saeculum contemnendum; ad aeterna tendendum docet. Venisse se ad mansiones S. Amandi, ait, Arnonem invisurus; quem tamen dolet ibi non reperisse.
| 1 | Charissimo germano meo Aquilae antistiti Albinus salutem. |
| 2 | Si mihi gerulus gratus occurrisset, saepius tuae scripsissem dilectioni, ut litteris implerem quod verbis non potui, et charitatis dulcedinem, lingua tacente, apices monstrarent. |
| 3 | Hoc dedit Deus absentibus in solatium, ut per chartas loqui potuissent, et necessaria proferre in cor alterius: dum animus gravi carcere corporis circumseptus, suae naturae velocitatem explicare non valet; indices tamen litteras fraternus amor sibi mutuo dirigeret. |
| 4 | Quid de gloria sanctorum dicendum putas? |
| 5 | ubi nulla tarditas sarcinae corporalis piae voluntati obsistit, quin, quod placeat, impleat. |
| 6 | Quid est saeculum, nisi miseria, et velut umbra fugax, et seducens delectatio? |
| 7 | Festinemus tota mentis intentione ad illam requiem, quam nullus dolor perturbat. |
| 8 | Ascendamus per gradus charitatis ad illam civitatem, in qua Deus solus rex regnat in aeternum. |
| 9 | In qua tota beatitudo sine ulla miseria viget et valet. |
| 10 | Ut ad illam pervenire mereamur, eodem auxiliante rege, nos invicem exhortemur, et velocior charitatis cursu tardiorem admonitionis sedulitate trahat. |
| 11 | Tu meam fraterna diligentia socordiam castiga; vel tuae sanctitatis precibus iacentem releva, ut fraternae dexterae ducatu non lassescat in via veritatis, qui hucusque in saeculi se revolvebat coeno. |
| 12 | Veniens veniebam ad sancti Amandi protectoris nostri dulcissimas mansiones, quaerens amatorem meum, ut eius dulcissimo alloquio refrigerarem animam meam. |
| 13 | Sed quia necdum de nido Iuvavensi [Cod. Sal., Iuuovense] avis optata evolavit, misi hanc invitatoriam illi chartulam, ut nostram agnosceret prosperitatem, vel suam nobis praesentiam demonstraret [Edit., designaret]. |
| 14 | Fidelis amicus diu quaeritur, vix invenitur, difficile servatur; cuius dulcedo omnes saeculi superat iucunditates. |
| 15 | Quid divitiae sine amicis? |
| 16 | Avarus aurum quaerit: Et quid in auro, nisi species vana? |
| 17 | Nonne unus panis esurienti melior est, quam mons aureus? |
| 18 | Aurum prodesse potest danti, non possidenti. |
| 19 | Ideo demus divitias in praesenti, ut in futuro possideamus illas. |
| 20 | Nam pauperis manus gazophylacium est Christi. |
| 21 | Nullus melior custos divitiarum est quam Christus. |
| 22 | Proficientem te, charissime frater, divina auxilietur gratia in aeternum. |