Alcuinus, Epistolae, EPISTOLA XCIII. AD FRATRES IUVAVENSIS ECCLESIAE. (Anno 799.) Laudat illorum regularem conversationem; et hortatur ad bene obeunda officia monachorum.
| 1 | Sanctissimis in Christo fratribus Iuvavensis ecclesiae, humilis levita Albinus in Christi charitate salutem. |
| 2 | Audiens laudabilem in Christo unanimitatis vestrae conversationem, multa animus meus laetitia gavisus est, multoque anhelabat desiderio praesentialiter ordinem videre vestrum, et meipsum humili devotione vestris sacrosanctis commendare orationibus. |
| 3 | Sed quia hoc hucusque prohibuit variarum eventus rerum, et prolixa terrarum longinquitas [non sinit corporaliter ire, ubi mens summo desiderio semper adesse praesentialiter cupit], meae parvitatis litterulas in hoc officium dirigere curavi, ut desiderium cordis mei in apicibus cognoscatis, quod et olim pio Patri Aquilae pontifici, germano meo pastori vestro iniungere studui, cupiens spiritali praesentia unus esse ex vobis, et unum esse vobiscum, ut vestra me sanctitas a terrenis levaret cupiditatibus, et in coelesti vobiscum collocaret desiderio. |
| 4 | O quam felix est vita monachorum! |
| 5 | Deo placabilis, angelis amabilis, hominibus honorabilis. |
| 6 | Qui hic [Cod. Sal., hanc] fideliter vivit inter homines, haud dubium feliciter regnat inter angelos. |
| 7 | Hanc primitiva per apostolos in Iudaea initiavit Ecclesia, quibus omnia communia fuisse leguntur, et nemo aliquid suum esse dicebat (Act. IV, 32). |
| 8 | Hoc non solum in saeculari substantia servandum esse arbitror, sed etiam in desideriis spiritalibus, ut omnes unum concupiscant, et obedientiae bonum magis exsequantur quam propriae voluntatis affectum. |
| 9 | Si Christus suam non venit facere voluntatem, sicut ipse in Evangelio testatur, sed Patris (Ioan. V, 30 et VI, 38), quanto magis monachus suam non debet facere voluntatem, sed Christi? |
| 10 | Nec segnis in opere Dei, sed studiosus; nec tantum considerare quid iubeatur, sed quomodo perficiatur quod iubetur, ne ullatenus murmurationis malum crescat in aliquibus. |
| 11 | Si aliqui ex populo Dei in eremo propter murmurationis perierunt peccatum, quanto magis monachus monasterii spiritali plectatur vindicta, si murmurationis malo mentem insolescere non metuit? |
| 12 | Quapropter cum gratiarum actione accipiat quod ei pastoris [Cod. Sal., pastoralis] cura providerit sufficere. |
| 13 | Sit enim sanctae pacis concordia inter cunctos, vitae castitas in adolescentibus, morum gravitas in senibus, fervor operis in iuvenibus: nec quisquam se canonicis horis vel regularibus psalmodiis subtrahat. |
| 14 | Melius est cum angelorum coetibus Christum laudare, quam torpentem segnitia somno delectari, vel vigilando inania exsequi desideria. |
| 15 | Et non solum verba sanctae lectionis resonent in ore, sed intima cordis compunctio sequatur verba legentis vel cantantis: et nullatenus horis competentibus sacrae Scripturae lectio recedat de manibus, quia diversae nunc haereses, sicut audistis, catholicae fidei puritatem maculare nituntur. |
| 16 | Quapropter armate vosmetipsos scientia veritatis, sententiis evangelicae auctoritatis, ut resistere valeatis contradicentibus veritati. |
| 17 | Quomodo pugnat inermis? |
| 18 | vel quomodo docere potest, qui discere noluit? |
| 19 | Spiritales sunt divitiae, sapientia in corde, ut Salomon ait: Thesaurus desiderabilis requiescit in ore prudentis (Prov. XXI, 20). |
| 20 | Sanctae fidei veritatem diligenter discite, et agnitam cordis recondite thesauro, et spe firmissima vos retinete ad Deum, et charitate ferventissima illum amate, honorate et laudate: quia haec est pars optima, quam Maria elegit, sedens secus pedes Domini, quae non auferetur ab homine in aeternum (Luc. X, 39, 42). |
| 21 | Sed tanto ardentius post hanc vitam amatur Christus, quanto perspicacius eius intelligitur bonitas. |
| 22 | Sed non est opus meae parvitati vos admonere de singulis, dum habetis sacrae institutionis libros notissimos, et pium Patrem pastorem vestrum praesentem, qui vos viva voce melius admonere poterit, quam mea series litterarum. |
| 23 | Tamen, ut debitam vobis ostenderem charitatem, paucis vos apicibus appellare studui, ad agnoscendam in vos meae dilectionis fiduciam. |
| 24 | Praefato itaque Patri cum omni humilitate obedite (Hebr. XIII, 17). |
| 25 | Ille habet rationem reddere sollicitudinis suae pro vobis, et vos obedientiae vestrae in illum aequaliter rationem reddere habetis. |
| 26 | Ille pro vobis in magno positus est periculo: vos pro illo magna charitate intercedere studete, ut mercedem pro vobis habeat apud Deum, et vos requiem cum illo habeatis in regno Dei. |
| 27 | Filiorum eruditio laus est magistrorum, et profectus gregis merces est pastorum. |
| 28 | Divina auxiliante gratia custodite vos, fratres, in omni castitate, humilitate, concordia et charitate, onera vestra invicem portantes (Gal. VI, 2, 5). |
| 29 | Omnis sermo malus et impudicus, et impatiens, et inutilis ex ore vestro, non procedat (Ephes. IV, 29); sed quae sancta sunt, pia et iusta, et vestrae condigna sanctitati, ad exhortationem audientium, loquimini. |
| 30 | Et semper Deus honorificetur in ore vestro (Rom. XV, 6), et quae ad pacem pertinent veram, tota sectamini intentione, et Deus pacis erit vobiscum: et pax, quae exsuperat omnem sensum, custodiat corda vestra in omni bonitate et pietate (Philip. IV, 7, 9). |
| 31 | Beati pacifici [quoniam filii Dei vocabuntur] (Matth. V, 9). |
| 32 | Summa nobilitas est filium esse omnipotentis Dei. |
| 33 | Sed haec nobilitas magna morum dignitate promerenda est. |
| 34 | Non enim estis vestri, sed Christi, qui vos magno emit [Edit., empsit] pretio, hoc est, suo sanguine. |
| 35 | Portate Deum in corpore vestro (I Cor. VI, 20), ut Deus dignetur habitare in cordibus vestris: quatenus ex hac brevi et laboriosa vita, ad aeternam requiem et beatitudinem pervenire mereamini, intercedente beati Hrotbercti, aliorumque Patrum sanctitate pro vobis. |
| 36 | Divina pietas in omni bono florere vos faciat, fratres charissimi. |