Alcuinus, Epistolae, EPISTOLA LXXXVIII. AD ARNONEM. (Anno 798, mense Octobri.) Hortatur ad munus apostolicum impigre obeundum; nec se vel infirmitate corporis, vel cura propriarum ovium impediri patiatur.
| 1 | Charissimo in Christo Patri [Aquilae Albinus] infirmus in desiderio totius charitatis salutem. |
| 2 | Fidei vestrae et firmae charitatis litterae me [in domo sancti Martini] invenerunt [pridie Nonas Octobris], sed Deo donante melius habentem. |
| 3 | Et te summa Dei gratia melius ac melius habere concedat, et opus Dei quod in manibus habes, crescere faciat per multam latitudinem populi; et ne tepescat animus tuus, nec crebra te exterreat corporis tui infirmitas. |
| 4 | Nam virtus ex infirmitate perficitur (II Cor. XII, 9). |
| 5 | Felix locus et hora in qua te constituit summus terrarum rector. |
| 6 | Sed curre currendo, ut cursum tuum compleat Deus, et fidem conserves, et de reliquo tibi remaneat corona gloriae (II Tim. IV, 7, 8). |
| 7 | Nos vero peccatorum vincula partim saeculi catenis, partim vinculis morborum currere abnegant, et quod in voluntate promptum est, in carne infirmatur (Marc. XIV, 38). |
| 8 | Sed fiat voluntas Domini: et qui coepit in spiritu, compleat in opere. |
| 9 | Sciant omnes gentes, quasi stilo situlae. |
| 10 | Quis ego nisi pulvis parvissimus? |
| 11 | Tamen qui de pulvere evexit Dominus, potest de creatura facere quae vult: quia omnia, quae vult facit in coelo. |
| 12 | Qui laboriosas piscatoris manus ab hamo ad coelestis regni transtulit clavem; et de persecutore sanctorum efficit praedicatorem populorum. |
| 13 | Haec vero considerans nec de fraterna desperes salute, nec de propria dubites efficacia. |
| 14 | Pauci sunt dies laboris, sed plurimi mercedis. Labora [Al., laboro], labora pro me et pro te, ut tuus labor mihi proficiat; mea voluntas, si quid potest, te adiuvet. |
| 15 | Trahe me post te precibus tuae sanctitatis: curremus simul, donec introducat nos rex in cellam vinariam, ordinans in nobis suae charitatis suavitatem (Cant. II, 4). |
| 16 | Et quia vox vestrae dilectionis ad nos pervenire non potest, saepius charta quam relationis vocant, currat. |
| 17 | Frater, qui adiuvatur a fratre, quasi civitas firma est. |
| 18 | Quam pulchri sunt pedes evangelizantium pacem, evangelizantium bona (Rom. X, 15). |
| 19 | [Exalta sicut tuba vocem tuam, et memento te dixit [ Ita cod.; forte legendum memento te sequi eum, qui dixit]: Alias oves habeo, quae non sunt ex hoc ovili, quae vocem meam audiunt, et illas me oportet adducere, et fiat unum ovile et unus pastor (Ioan. X, 16). |
| 20 | Nec te priores oves impediunt, quin minus alias adducas, et facias unum ovile. |
| 21 | Cognoscat sapientia vestra quid significat devotio nostra. |
| 22 | De puero quem habemus in domo nostra, sicut filium erudiemus, et volente Deo perfectum faciemus virum ex illo. |
| 23 | Erimus ei adiutores secundum causam et temporis rationem; et si volente Deo viderimus facies nostras, tunc omnia de illo, sicut de aliis multis, consilium salutis capiamus. Sicut fuit Albinus tuus, ita erit et in aeternum]; quia qui coepit charitatis bonum in nobis, ille perficiat, et ad fidei mercedem, credo, magnam perducat. |
| 24 | Qui autem perseveraverit in finem, hic salvus erit (Matth. X, 22). |
| 25 | Dominus custodiat introitum tuum et exitum tuum ex hoc nunc et usque in aeternum (Psal. CXX, 8). |
| 26 | Vivas feliciter, et floreas in opere, verbo Dei. |
| 27 | Vale, frater, in aeternum; memento semper orare pro nobis, et memor sit semper Deus adiuvare te. |