Alcuinus, Epistolae, EPISTOLA LXXXVII. AD ARNONEM. (Anno 798, initio mensis Iunii). In Hunniam proficiscentem hortatur ad opus apostolicum bene obeundum.
| 1 | Charissimo unanimoque amico Aquilae superspeculatori in Christi charitate salutem. |
| 2 | Quarta feria post sanctam Pentecosten, litteras tuae beatitudinis accepi, charitate conscriptas, consilio corroboratas, fide sigillatas, in quibus sicut optavi [Cod. Mab., hortavi], audivi; sicut speravi, agnovi. |
| 3 | Nec me spes fefellit consilii, nec societatis cooperatio retardavit. |
| 4 | Vestrum vero iter ad probandam rei veritatem modo in praesentia dispositum est; fortitudo vero exercitus, qui tecum vadit, ad cautelam et defensionem vestri [Al., vestram] directa est. |
| 5 | Et hoc quodammodo ab ipsis processit Hunnis; et ideo in spe voluntatis Dei laetus hoc iter perage. |
| 6 | Nos vero te, donante Deo, in pace cum certo consilio revertentem spectemus in his, ut aestimo, regionibus. |
| 7 | [Sed] obsecro, ut mox, te redeunte, dilectionis tuae litteras dirigas nobis, ut curiositas nostra certitudinem rerum per tuum intelligat consilium. |
| 8 | Regnum itaque illud diu stabile fuit et forte: sed fortior eis, qui vicit illud, in cuius manu sunt omnes regum et regnorum potestates: et quemcunque voluerit, exaltat (Psal. LXXIV, 8), et cuiuscunque cor voluerit, visitat, illuminat, et ad suum convertit servitium. |
| 9 | Et si illius gratia respiciet [Al., respicit] super regnum Hunnorum, quis est qui se subtrahere audeat ministerio salutis illorum? |
| 10 | Pauci nobis restant dies huius vitae, et valde desiderandum est, Deique misericordia toto corde deprecanda, ut illi in opere Dei finiantur [Al., firmentur]. |
| 11 | Quia plus uniuscuiusque [vita] de fine iudicatur quam de initio. |
| 12 | In peccatis nascimur (Psal. L, 7), sed gratia renascimur, quae nos in bono opere currentes comitetur, et usque ad finem firmum perseverare faciat. |
| 13 | Tu vero, Pater sancte, amice fidelis, frater dilecte, fili charissime, cum prosperitate bona, divina tecum comitante gratia, perge in opus Dei, et cum gaudio revertere ad nos; et esto praedicator pietatis, non decimarum exactor; quia novella [anima] apostolicae pietatis lacte nutrienda est, donec crescat et roboretur ad acceptionem solidi cibi. |
| 14 | Decimae, ut dicitur, Saxonum subverterunt fidem. |
| 15 | Quid iniungendum est iugum cervicibus idiotarum, quod neque nos, neque fratres nostri sufferre potuerunt? |
| 16 | Igitur in fide Christi salvari animas credentium confidimus. |
| 17 | Vade modo, dilectissime frater, in benenedictione Dei, et consolatione Spiritus sancti. |
| 18 | Albinus tuus est tecum in corde, quem utinam habeas cito socium in opere Dei. |
| 19 | Nos matriculares pro te orare non cessamus, quatenus divina te ubique praeveniat et subsequatur gratia, ut cum multiplici pii operis fructu revertaris ad nos. |
| 20 | Bonos et religiosos tecum habes socios, in quorum ore et conversatione nomen Domini Iesu glorificetur. |
| 21 | Nos semper suspensi erimus de reditu tuo, donec videamus quem amamus, amplectamur manibus quem corde desideramus. |
| 22 | Tertiam vero partem de laboribus tuis per singula loca seu episcopatus, seu monasterii, concessit tibi rex in eleemosynam tuam tradere, si dies tuus tecum prosequetur [Cod. Sal., te prosequeretur] in via, et hoc indiculis confirmari praecepit [Cod. Sal., praecipit]. |
| 23 | Ecce deficiente chartula, non charitate, pennam deponimus, haec tantummodo salutationis verba subnectentes: Vivas Deo feliciter, vadas, et proficiens floreas in opere Dei; et te ubique euntem et redeuntem summi regis dextera protegat, et defendat, venerande, dilectissime et dulcissime |