Alcuinus, Epistolae, EPISTOLA LX. AD AERDUULFUM REGEM. (Anno 796.) Hortatur regem ad solium evectum, ut et suam et populi salutem procuret. Exemplo antecessorum illum terret.
| 1 | Viro illustri Aerduulfo regi Alcuinus diaconus salutem. |
| 2 | Memor antiquae inter nos condictae amicitiae, etiam et venerandae salutationis vestrae valde congaudens, paucis litterarum apicibus vestram laudabilem personam de prosperitate regni tibi a Deo collati [Ms., conlati], et de salute animae tuae admonere curavi, et quo modo stabilis tibi traditus [Ms., traditur] honor, Deo donante, permaneat. |
| 3 | Scis optime de quibus te divina misericordia liberavit periculis, et quam facile te, dum voluit, provexit in regnum. |
| 4 | Esto semper memor et gratus tam maximorum in te Dei donorum, in eo maxime, ut quantum intelligere valeas, illius in toto corde facias voluntatem: et sis obediens servis Dei, qui te de mandatis eius admoneant. |
| 5 | Scito certissime quod nullus alius tuam vitam conservare potest, nisi ille qui te de morte liberavit praesenti; nec isto protegere et custodire honore, nisi ille qui gratuita pietate istam tibi concessit dignitatem. |
| 6 | Serva diligenter in animo tuo et regno misericordiam et iustitiam, quia Salomone dicente, ac magis Deo concedente, misericordia et iustitia firmabitur solium regni (Prov. XVI, 12). |
| 7 | Considera intentissime, pro quibus peccatis antecessores tui perdidissent vitam et regnum; et cautissime observa, nec talia agas, ne tale tibi eveniat iudicium. |
| 8 | Aliorum periuria Deus damnavit; aliorum adulteria [Ms., adultera] punivit; aliorum avaritiam et fraudes vindicavit; aliorum iniustitiae non placuerunt illi. |
| 9 | Non est personarum acceptor Deus (Act. X, 34), sed qui talia agunt, regnum Dei non possidebunt. |
| 10 | Erudi te ipsum primo in omni bonitate et sobrietate; postea gentem cui praeesse videris, in omni modestia vitae et vestitus, in omni veritate fidei et iudiciorum, in observatione mandatorum Dei, et honestate morum. |
| 11 | Sic itaque et regnum tibi firmabis, et gentem salvabis, et ab ira Dei liberabis illam, quae certis signis diu imminebat illi. |
| 12 | Nunquam tantus nobilium et rectorum sanguis effunderetur in ea, nec sic loca sancta pagani devastarent, et tanta iniustitia et arrogantia valeret in populo, nisi perspicua Dei vindicta immineret habitatoribus terrae. |
| 13 | Tu vero ad meliora, ut credo, servatus tempora, et ad correctionem custoditus patriae, Dei te auxiliante gratia, operare omni intentione in Dei voluntate salutem animae tuae, et prosperitatem patriae et populi tibi commissi, quatenus ex correctione subiectorum ditioni tuae tibi tuisque nepotibus praesens feliciter firmetur regnum, et futuri regni gloria aeternaliter concedatur. |
| 14 | Haec chartula, obsecro vobiscum servetur et saepius legatur, ob memoriam salutis vestrae et dilectionis nostrae, ut Deus omnipotens in profectu sanctae suae Ecclesiae ad prosperitatem nostram multo tempore in regno florentem, et in omni bono proficientem conservare dignetur. |
| 15 | Vive et vale Deo donante in saecula sempiterna. |