Alcuinus, Epistolae, EPISTOLA LII. AD FRATRES IN ECCLESIA SANCTI LIUDGARII EPISCOPI. (Anno 796.) Excusat se, quod ad ipsos non venerit; hortatur ad virtutes monachis convenientes.
| 1 | Venerabilibus in Christo Fratribus in Ecclesia sancti Liudgarii episcopi servientibus, Alcuinus devotus vestri profectus in Christo salutem. |
| 2 | Desiderabilem vestrae beatitudinis salutationem, quam meae parvitatis auribus fidelis frater Odilleoz attulit, gratiosissimo suscepi animo, valde desiderans in vestrae sanctitatis orationibus, in huius procellosae vitae navigio adiuvari, quatenus piissima Salvatoris nostri gubernatione ad portum perpetuae quietis, vobis intercedentibus, pervenire merear. |
| 3 | Quod ad vos non veniebam, non alicuius (Deus testis est) despectionis causa feci; sed ne scandalum religioni [Al., regioni] vestrae meae inordinatae conversationis vita generaret; cupiens aedificare, non destruere (Eccli. XXXIV, 28); congregare, non spargere. |
| 4 | Nulla est ovibus Christi maior damnatio, quam pastor errabundus et seductor. |
| 5 | Qui per devia orbitat, quomodo sequens viator viam incedit regiam? |
| 6 | Nonne hastile aciem lanceae sequitur in ictu? |
| 7 | Vos vero, fratres charissimi, totis viribus sanctorum Patrum sequimini exempla, illorumque unanimiter obedientiae pedibus [Edit., precibus] intrate vestigia. |
| 8 | Charitas, obedientia, et humilitas monachis coeli ianuas aperient. |
| 9 | Non illa charitas, quae in pleno potatur calice, sed illa quae in pectore sine simulatione versatur fraterno: non sua quaerens, sed quae alterius sunt (I Cor. XIII, 5); omnibus prodesse non sibi placuisse quaerens. |
| 10 | Non illa humilitas tantum quae in capitis inclinatione foris ostenditur, sed illa quae in cordis consideratione ante conspectum summi iudicis omnibus se inferiorem esse iudicat. |
| 11 | Quid de obedientia loquor [Mab., loquar], dum tota monachorum vita in simplicitate consistit obedientiae? |
| 12 | Pater vero et pastor Deo rationem reddet quid iubeat et quibus ante eos vivat exemplis. |
| 13 | Sicut et filii, et grex, qua devotione paternis obtemperant iussis, omnium iudici rationem reddituri erunt. |
| 14 | Igitur pacem et concordiam ex intimo cordis affectu inter vos habete. |
| 15 | Quia nihil sine pace Deo placet, nec munus ad aram. |
| 16 | Unusquisque alium, iuxta Apostolum, honore praeveniat (Rom. XII, 10). |
| 17 | Seniores in spiritu mansuetudinis, quasi filios admoneant adolescentes (I Petr. V). |
| 18 | Sed et illi Patrum praecepta, quasi divinitus dicta, cum omni humilitate perficiant: servantes in timore Dei proprii castitatem corporis, ut Spiritus sanctus habitare dignetur in eis, dicente Apostolo: Templum Dei sanctum est, quod estis vos (I Cor. III, 17). |
| 19 | Et in sanctarum Scripturarum lectione studiosi estote, ut possitis alterutrum aedificare et consolari: quia qui non vult in iuventute discere, in senectute scire non poterit. |
| 20 | Et sicut saeculi avarus quotidie sibi divitias augere studet, sic servus Dei sapientiae gazas in sui pectoris saccos quotidie congregare studeat, ut sit scriba in Ecclesia Dei doctus, proferens de thesauro cordis nova et vetera conservis suis coelestis scientiae dona (Matth. XIII, 52), quatenus iuxta Danielis prophetiam erudiens multos, sicut firmamentum stellis ornatum in perpetua fulgeat beatitudine (Dan. XII, 3). |
| 21 | Non me, obsecro, praesumptuosum aestimate, fratres, pro huius admonitionis chartula. |
| 22 | Sed quod charitatis lingua dictavi, vos humilitatis perlegite oculis, meamque fragilitatem orationum auxilio vestrarum roborate, ut Dei donante clementia peccatorum meorum merear accipere veniam, ac vobiscum desiderabilem audire vocem: Venite benedicti Patris mei, percipite regnum, quod vobis paratum est ab origine mundi (Matth. XXV, 34). |