Alcuinus, Epistolae, EPISTOLA XLIX. AD OFFAM REGEM MERCIORUM. (Anno incerto.) Discipulum ad petitionem regis in Angliam remittit, qui ibi in scholis doceat. Hortatur ad regias virtutes.
| 1 | Domino excellentissimo Offano regi, humilis levita Alcuinus salutem. |
| 2 | Fideliter voluntati tuae semper placere cupiens, hunc meum charissimum filium ad vos remisi sicut petisti, deprecans ut eum honorifice habeatis, donec ad vos, volente Deo, veniam: nec eum sinite otiosum vagare, nec ebrietati servire; sed praevidete ei discipulos, et praecipientes praecipite, ut diligenter doceat. |
| 3 | Scio quod bene dicit, et utinam bene proficiat! |
| 4 | quia discipulorum meorum profectus, merces est mihi apud Deum. |
| 5 | Et valde mihi placet, quod tantam habetis intentionem lectionis, ut lumen sapientiae luceat in regno vestro, quod multis modo exstinguitur in locis. |
| 6 | Vos estis decus Britanniae, tuba praedicationis, gladius contra hostes, scutum contra inimicos. |
| 7 | Habete Deum semper ante oculos, facite iustitiam, amate misericordiam: quia qui ignoscit, ignoscitur ei (Matth. VI, 14). |
| 8 | Discite diligere mandata Dei Christi, ut benedictio illius in omni bonitate et prosperitate vos vestrosque nepotes consequatur in aeternum. |
| 9 | Divina te tuumque regnum coelesti bene dictione comitetur gratia, domine excellentissime. |