| 1 | Sciat veneranda dilectio vestra quod domnus rex Carolus amabiliter et fideliter saepe locutus est mecum de vobis, et in eo habetis fidelissimum amicum. |
| 2 | Ideo et vestrae dilectioni digna dirigit munera et per episcopales sedes regni vestri. |
| 3 | Similiter Ethelredo regi et ad suas episcoporum sedes dona direxit. |
| 4 | Sed heu! |
| 5 | proh dolor! |
| 6 | donis datis et epistolis in manus missorum, supervenit tristis legatio per missos, qui de Scotia per vos reversi sunt, de infidelitate gentis et nece regis. |
| 7 | Ita Carolus, retracta donorum largitate, in tantum iratus est contra gentem illam, ut ait, perfidam et perversam, et homicidam dominorum suorum, peiorem eam paganis existimans: et nisi ego intercessor essem pro ea, quidquid eis boni abstrahere potuisset et mali machinari, iam fecisset. |