Alcuinus, Epistolae, EPISTOLA XLV. AD RICULFUM ARCHIEPISCOPUM MAGENSIS CIVITATIS COGNOMENTO DAMOETAM. De absentia amicorum tristatur; et ad aeternorum amorem hortatur.
| 1 | Probatissimo amico Damoetae Albinus salutem. |
| 2 | Nimium mihi longum videtur tempus, quod tuae dilectionis faciem non vidi, verba non audivi. |
| 3 | Et tantum ex praesentia tui gaudebat animus, quantum in absentia contristatur. |
| 4 | Quid faciet mens, nisi lugeat, dum paucos habet amicos? |
| 5 | Proh dolor! |
| 6 | sed illi semper (pene) absentes. |
| 7 | Tamen quod valeo faciam, te memorans apud Dominum, tibi prospera semper illius concedere clementiam deprecans, cuius dilectione tuum semper impleatur pectus. |
| 8 | Hae sunt verae divitiae, quae nunquam decipiunt habentem, nec in ipsa morte amittuntur, sed plus abundant, dum cernitur quod amatur. |
| 9 | Inter temporalia et aeterna hoc interest [quod temporale] aliquid plus diligitur antequam habeatur, vilescit autem cum advenerit. |
| 10 | Aeternum autem ardentius diligitur adeptum quam desideratum. |
| 11 | Ideo plus amemus aeterna quam temporalia, ut in aeternitate beate et feliciter vivere mereamur. |
| 12 | Valeto in saecula. |