Alcuinus, Epistolae, EPISTOLA XLIV. AD DAMOETAM FILIUM. (Anno 796.) Prospera precatur eunti in hostem, et de amicorum dolet absentia.
| 1 | Flaccus Albinus Flavio Damoetae filio charissimo salutem. |
| 2 | Tuae congaudeo dilectioni, et praestatae [praestitae] fidei congratulor: quia semper ubique te fidelem inveni, et benevolum erga me agnovi, sicut filium in patrem: nec aliter inveni, nisi ut voluntas tua semper meam subsecuta est voluntatem. |
| 3 | Ideo taedium habet animus meus de absentia faciei tuae: tamen in charitate cordis mei te semper praesentem habeo, Deumque pro tua deprecor prosperitate, ut te mihi in gaudium, tibique ipsi in salutem longaevis conservare dignetur temporibus. |
| 4 | Sed valde sollicitus sum de itinere tuae profectionis in hostem, quia plurima solent in talibus evenire pericula rebus. |
| 5 | Tamen qui iustitiam habet eundi et pro Deo decertandi, fiduciam potest habere de auxilio illius, pro cuius amore tantum subire laborem non formidat. |
| 6 | Tu vero iter tuum confessione confirmare, eleemosynis roborare, orationibus servorum Dei undique munire memento: ut angelus Domini te inter omnia adversa tueatur et comitetur, quatenus cum securitate vadas et cum pace revertaris. |
| 7 | Ego pene, quasi orbatus filiis, remaneo domi. |
| 8 | Damoeta Saxoniam, Homerus Italiam, Candidus Britanniam recessit, Martinus in Vicos apud S. Iodocum infirmus remansit, pro cuius sanitate, ut Dei depreceris clementiam, obnixe flagito. |
| 9 | De Mopso, qui apud S. Martinum, sicut audisti, infirmatus est, nihil aliud audivi certum; nec te abeunte, missos illius vidi. |
| 10 | Sed pene tristitia totus absorptus fui in filia mea, quae tres dies pene desperata fuit; sed modo, donante divina misericordia, per preces servorum Dei et eleemosynarum largitatem bene consolati sumus in ea, quia bene recuperata est. |
| 11 | Ecce qualibus pater tuus agitatus est fluctibus! |
| 12 | Tu, fili charissime, cum tuae reverentiae commilitonibus pro eo intercedere satage, quatenus spiritus consolationis hos eius animi motus tranquilla pace componere dignetur; et David dilectum suum, et vos omnes victores cum gaudio reducat in patriam. |
| 13 | Aeternae patriae civem te faciat divina clementia, dilectissime fili. |