Alcuinus, Epistolae, EPISTOLA XXXIII. AD DOMNUM REGEM. (Anno 796.) Gratulatur de subiectione Hunnorum, et qualiter docendi sint in fide, et, quis ordo sit servandus, ostendit.
| 1 | Domino excellentissimo et in omni Christi honore devotissimo Carolo regi Germaniae, Galliae atque Italiae, et sanctis verbi praedicatoribus, humilis sanctae matris Ecclesiae filiolus Albinus aeternae gloriae in Christo salutem. |
| 2 | Gloria et laus Deo Patri et Domino nostro Iesu Christo; quia in gratia sancti Spiritus, per devotionem et ministerium sanctae fidei et bonae voluntatis, vestrae Christianitatis regnum atque agnitionem veri [Cod. Sal., verbi] Dei dilatavit, et plurimos longe lateque populos ab erroribus impietatis in viam veritatis deduxit. |
| 3 | Qualis erit tibi gloria, o beatissime rex, in die aeternae retributionis, quando hi omnes qui per tuam (bonam) sollicitudinem ab idololatriae cultura ad cognoscendum verum Deum conversi sunt, te ante tribunal Domini nostri Iesu Christi in beata sorte stantem sequentur? |
| 4 | Et ex his omnibus perpetuae beatitudinis merces augetur. |
| 5 | Ecce quanta devotione et benignitate pro dilatatione nominis Christi, duritiam infelicis populi Saxonum per verae salutis consilium emolire laborasti. |
| 6 | Sed quia electio necdum in illis divina fuisse videtur, remanent hucusque multi ex illis cum diabolo damnandi in sordibus consuetudinis pessimae. |
| 7 | Tuam tamen, o veritatis et salutis multorum amator, optimam voluntatem maiore gloria et laude Christo remunerare placuit. |
| 8 | Gentes populosque Hunorum antiqua feritate et fortitudine formidabiles, tuis suo [honori ( Edit., honore)] militantibus subdidit sceptris: praevenienteque gratia colla diu superbissima sacrae fidei iugo devinxit, et caecis ab antiquo tempore mentibus lumen veritatis infudit. |
| 9 | Sed nunc praevideat sapientissima et Deo placabilis devotio vestra pios populo novello praedicatores, moribus honestos, scientia sacrae fidei edoctos et evangelicis praeceptis imbutos: sanctorum quoque apostolorum et praedicatione verbi Dei exemplis intentos, qui lac, id est suavia praecepta, suis auditoribus in initio fidei ministrare solebant, dicente apostolo Paulo: Et ego, fratres, non potui vobis loqui quasi spiritalibus, sed quasi carnalibus. |
| 10 | Tanquam parvulis in Christo lac vobis potum dedi, non escam. |
| 11 | Nondum enim poteratis, sed necdum potestis (I Cor. III, 1, 2). |
| 12 | Hoc enim totius mundi praedicator, Christo in se loquente, significavit, ut nova populorum ad fidem conversio mollioribus (praeceptis) quasi infantilis aetas lacte esset nutrienda: ne per austeriora praecepta fragilis mens evomat quod bibit. |
| 13 | Unde et ipse Dominus Christus in Evangelio respondit interrogantibus se, quare discipuli illius non ieiunarent, dicens: Nemo mittit vinum novum in utres veteres; alioquin utres rumpuntur et vinum effundetur et utres peribunt (Matth. IX, 17). |
| 14 | Alia est enim, ut beatus Hieronymus dicit, puritas virginalis animae et nulla prioris vitii contagione polluta, et alia quae sordibus et multorum libidini subiacuerit. |
| 15 | His ita consideratis, vestra sanctissima pietas sapienti consilio praevideat, si melius sit rudibus populis in principio fidei iugum imponere decimarum, ut plena fiat per singulas domus exactio illarum: an apostoli quoque ab ipso Deo Christo edocti et ad praedicandum mundo missi exactiones decimarum exegissent, vel alicubi demandassent dari, considerandum est. |
| 16 | Scimus quia decimatio substantiae nostrae valde bona est. |
| 17 | Sed melius est illam amittere quam fidem perdere. |
| 18 | Nos vero in fide catholica nati, nutriti et edocti vix consentimus substantiam nostram pleniter decimare. |
| 19 | Quanto magis tenera fides et infantilis animus, et avara mens illarum largitati non consentit? |
| 20 | Roborata vero fide, et confirmata consuetudine Christianitatis, tunc quasi viris perfectis fortiora danda sunt praecepta, quae [solidata ( Edit., solida)] mens religione Christiana non abhorreat. |
| 21 | Illud quoque maxima considerandum est diligentia, ut ordinate fiat praedicationis officium, et baptismi sacramentum: ne nihil prosit sacri ablutio baptismi in corpore, si in anima ratione utenti [Cod. Sal., intenti, mendose] catholicae fidei agnitio non praecesserit [in corde]. |
| 22 | Dicit itaque Apostolus: Omnia vestra honesta cum ordine fiant (I Cor. XIV, 40). |
| 23 | Et ipse Dominus in Evangelio discipulis suis praecipiens ait: Ite, docete omnes gentes, baptizantes eos in nomine Patris et Filii et Spiritus sancti (Matth. XXVIII, 19). |
| 24 | Huius vero praecepti ordinem beatus Hieronymus in commentario suo, quem in Evangelium sancti Matthaei scripsit, ita exposuit: Primum doceant omnes gentes, deinde doctas intinguant aqua. |
| 25 | Non enim potest fieri ut corpus baptismi capiat sacramentum, nisi [ante] anima fidei susceperit veritatem. |
| 26 | Baptizantur autem in nomine Patris, et Filii, et Spiritus sancti, ut quorum una est divinitas, sit una largitio, nomenque Trinitatis [Cod. Sal., Trinitas] unus Deus est. |
| 27 | Docentes eos servare omnia, quaecunque mandavi vobis (Ibid., vers. 20). |
| 28 | Ordo praecipuus. |
| 29 | Iussit [apostolis ( Edit., Apostolus, mendose )] ut primum docerent omnes [Cod. Sal., universas] gentes, deinde fidei tingere [sacramento ( Edit., sacramentum)], et post fidem ac baptisma, quae essent observanda, praeciperent. |
| 30 | Ac ne putemus levia esse quae iussa sunt, et [post] pauca addidit: Omnia quaecunque mandavi vobis. |
| 31 | Ut qui crediderint, qui in Trinitate fuerint baptizati, omnia faciant quae praecepta sunt. |
| 32 | Igitur infantes ratione non utentes, aliorum peccatis obnoxii, aliorum fide [et] confessione per baptismi sacramentum salvari possunt, si confessae pro se fidei integritatem, congrua adveniente aetate custodient [Cod. Sal., custodiunt]. |
| 33 | Dicit vero Apostolus: Corde creditur ad iustitiam, ore autem confessio fit ad salutem (Rom. X, 10). |
| 34 | Illa [tantum ( Edit., tanta)] oris confessio proficit ad salutem, quae firmiter cordis credulitate tenetur. |
| 35 | Igitur ille ordo, in docendo virum aetate perfectum, diligenter, ut arbitror, servandus est, quem beatus Augustinus ordinavit in libro cui De catechizandis rudibus titulum praenotavit. |
| 36 | Prius instruendus est homo de animae immortalitate, et de vita futura, et de retributione bonorum malorumque, et de aeternitate utriusque sortis. |
| 37 | Postea pro quibus peccatis et sceleribus poenas cum diabolo patiatur aeternas; et pro quibus bonis vel benefactis gloria cum Christo fruatur sempiterna. |
| 38 | Deinde fides sanctae Trinitatis diligentissime docenda est, et adventus pro salute humani generis Filii Dei Domini nostri Iesu Christi in hunc mundum exponendus. |
| 39 | Et de mysterio passionis illius, et veritate resurrectionis et gloria ascensionis in coelos, et futuro eius adventu ad iudicandas omnes gentes: et de resurrectione corporum nostrorum, et de aeternitate poenarum in malos et praemiorum in bonos, ut mox praediximus, mens novella firmanda est. |
| 40 | Et hac fide roboratus homo et praeparatus baptizandus est. |
| 41 | Et sic tempore opportuno saepius evangelica praecepta danda sunt per sedulae praedicationis officium, donec accrescat in virum [perfectum] et digna efficiatur Spiritui sancto habitatio, et sit perfectus filius Dei in operibus misericordiae, sicut Pater [noster ( Edit., vester)] coelestis perfectus est, qui vivit et regnat in Trinitate perfecta, et unitate benedicta, Deus et Dominus per omnia saecula saeculorum. |
| 42 | Amen. |