Alcuinus, Epistolae, EPISTOLA XXV. AD DULCISSIMUM FILIUM HOMERUM (ANGELBERTUM). (Anno 796.) Commendat sui memoriam ad patrocinia sanctorum, et, ut res ecclesiasticae pulchritudinis sibi afferat, monet.
| 1 | Dulcissimo filio vir fluctivagus salutem. |
| 2 | Te abeunte tentavi saepius ad portum stabilitatis venire; sed rector rerum et dispensator animarum necdum concessit posse quod olim fecit velle. |
| 3 | Adhuc ex radice cordis nascentes cogitationum ramusculos ventus tentationum flagellat, ut consolationis flores et refectionis fructus nutriri nequiverint. |
| 4 | Tota nocte laborantes nihil cepimus (Luc. V), quia necdum in littore Iesus stetit, praecipiens in dexteram navigii rete mitti. |
| 5 | Patrocinia sanctorum non obliviscere. |
| 6 | Res ecclesiasticae pulchritudinis oculis occurrentes noli negligere ut acquiras. |
| 7 | Nostra rusticitas avara est de talibus: vestra nobilitas larga est de omnibus. |
| 8 | Memor esto poetici praesagii: Si nihil attuleris, ibis, Homere, foras.
|
| 9 | Hoc de te tuoque itinere prophetatum esse, quis dubitat? |
| 10 | Si Christum Sibylla, eiusque labores praedixit venturum, cur non Naso Homerum eiusque itinera praececinit? |
| 11 | Paululum propter refectionem animi rhetorica lusi lepiditate. |
| 12 | Sed ut iterum ad seriem rugosa fronte revertar, te vero unanimem deposcens amicum, te custodem animi obsecrans, ut consilium salutis animarum nostrarum, cum suffragiis sanctorum apostolorum a Deo depreceris. |
| 13 | Nam nos ambos, ut recognosco, quaedam necessitatis catena constringit, et libero cursu voluntatis castra intrare non permittit: nec est, qui compedes rumpere valeat, nisi qui inferni ferrea claustra contrivit, qui est via et veritas et vita (Ioan. XIV, 6). |
| 14 | Via pergentibus per illum, veritas venientibus ad illum, vita manentibus in illo. |
| 15 | Quid habeo plus scribere, quia omnia necessaria nosti? |
| 16 | Iuxta opportunitatem portantis semper dirige mihi litteras, ut sciam de prosperitate tua et itinere tuo, quando vel quo venias miserante Deo. |
| 17 | Prospera cuncta, precor, faciat tibi Christus, Homere!
|
| 18 | Qui te conservet semper, ubique vale!
|