Alcuinus, Epistolae, EPISTOLA XXI. AD QUOSDAM. (Circa annum 794.) Apud Eboracenses Alcuinus suam excusat absentiam, eosdem hortatur ad concordiam cum Eanbaldo patre suo.
| 1 | Sanctissimis in Christo atque dilectissimis fratribus et filiis in Christo salutem. |
| 2 | Vestris in Domino profectibus valde congaudeo, desiderans vos praesenti florere felicitate et perpetua futura beatitudine. |
| 3 | Ideoque saepius de concordia pacis, et de consilio salutis admonere non desisto, licet parvo ingenio, non tamen parva charitate. |
| 4 | Nec mihi tam cito veniendi occurrit facultas, quam vestra flagitabat sanctitas, propter quasdam Ecclesiae necessitates. |
| 5 | Iam totus vobiscum sum in desiderio prosperitatis vestrae, etsi corpore absens, non tamen dilectione. |
| 6 | Hoc maxime obsecro ut concordes sitis cum piissimo Patre nostro, et timorem Domini ante oculos habeatis, et quod ei placitum speratis, concorditer loquimini, viriliter perficiatis, firmiter retineatis. |
| 7 | Nec aliquis vestrae unanimitatis viscera disrumpere valeat. |
| 8 | Constanter state in Dei timore, dum ille misericorditer vestrum praevidit honorem, qui nunquam dimittit sperantes in se. |
| 9 | Si qua in moribus humanae conversationis inter vos corrigenda sunt, citius cum omni instantia corrigite, ut Spiritus Domini sanctus vobiscum manere dignetur. |
| 10 | Et si Deus, qui dixit: Ubi sunt duo vel tres congregati in nomine meo, ibi sum in medio (Matth. XVIII, 20); si ille, inquam, in vobis est, quis contra vos? |
| 11 | Et si amor illius in corde vestro ardet, quis vobis nocere poterit? |
| 12 | Habetis sanctos Dei in omni bono opere adiutores, si sanctorum vestigia sequi tota virtute studeatis. |
| 13 | Mementote, quales habuimus Patres, qui nos genuerunt in Domino. |
| 14 | Illorum aemulamini vitam, ut cum illis aeternae beatitudinis participes esse mereamini; meique memores in sanctis orationibus vestris sitis, vestramque unanimitatem in omni opere bono omnipotens Deus proficere concedat, dilectissimi fratres. |