Alcuinus, De virtutibus et vitiis, CAPUT XXI. De falsis testibus.
| 1 | Falsus testis, dicit Salomon, non erit impunitus (Prov. XIX, 9). |
| 2 | Qui falsum testimonium profert contra proximum suum, exstinguetur lucerna eius in die ultimo. |
| 3 | Qui metu cuiuslibet potestatis veritatem occultat, iracundiam Dei super se provocat, quia magis timet hominem quam Deum. |
| 4 | Falsidicus testis tribus est personis obnoxius: primum Deo, cuius praesentiam contemnit; deinde iudici, quem mentiendo fallit; postremo innocenti, quem falso testimonio laedit. |
| 5 | Si falsi testes separantur, mox mendaces inveniuntur. Uterque [aeque] reus est, et qui veritatem occultat, et qui mendacium dicit: quia et ille prodesse non vult, et iste nocere desiderat. |
| 6 | Beatus cuius testimonium in conspectu Dei probabile invenietur. |
| 7 | Quatuor modis iustitia in iudiciis subvertitur: timore, cupiditate, odio, amore. |
| 8 | Timore, dum metu potestatis alicuius veritatem [dicere vel] iudicare quislibet pavescit; cupiditate, dum praemio muneris alicuius corrumpitur iudex; odio, dum cuiuslibet inimicitiae causa nocere alteri desiderat; amore, dum amicos vel propinquos contra iustitiam defendit potentior. |
| 9 | His quatuor modis saepe aequitas iudicii subvertitur, et innocentia laeditur. |
| 10 | Magis dolendi sunt qui opprimunt pauperes, quam qui patiuntur iniuriam. |
| 11 | Illi enim qui opprimuntur, temporalem miseriam cito finiunt [Al., transeunt]: illi vero qui opprimunt eos per iniustitiam, aeternis flammis deputabuntur [Ms., deputantur]. |
| 12 | Hic vero saepe a malis boni iudicantur: in futura siquidem vita mali iudicabuntur a bonis. |
| 13 | Saepe etiam et hic boni infelices sunt et miseri coram hominibus, et mali felices. |
| 14 | In illa itaque aeterna retributione semper boni felices erunt, et mali semper miseri erunt. |
| 15 | Hi quibus bona sunt [Ms., bene sit] in hoc saeculo, contendant maxime ne bona perdant perpetua: et qui molestias patiuntur, fortiter eas sufferant, ut aeterna beatitudine digni inveniantur. |