Alcuinus, De virtutibus et vitiis, CAPUT XVIII. De castitate.
| 1 | Castitas angelica est vita. |
| 2 | Castitas cum humilitate, Spiritus sancti merebitur habitationem, quem expellit immunditia libidinum, dicente Scriptura: Corpus peccatis subditum Spiritus sanctus effugiet (Sap. I, 5). |
| 3 | Membra nostra Deo debent esse dicata, non fornicationi. |
| 4 | Opponat homo desiderio carnis suae aeternorum flammas tormentorum. |
| 5 | Assuescat iuvenis castitati, ut sit dignus sapientia Dei. |
| 6 | Ubi immunditia est corporis, ibi habitatio diabolici spiritus; qui maxime gaudet in inquinatione carnis nostrae. |
| 7 | Omnes immunditiae Deo displicent, et maxime quae non sunt naturales. |
| 8 | Admonet itaque nos Scriptura sancta, dicens: Post concupiscentias tuas non eas, et a voluntate tua avertere. |
| 9 | Si praestes animae tuae concupiscentias eius, faciet te in gaudium inimicis tuis venire (Eccli. XVIII, 30, 31). |
| 10 | Eius quoque modi Salomon sapientissimus proferebat sententias de cavenda immunditia carnis, dicens: Favus distillans labia meretricis, et nitidius oleo guttur eius. |
| 11 | Novissima autem illius amara quasi absinthium, et acuta quasi gladius biceps. |
| 12 | Pedes eius descendunt ad mortem, et ad inferos gressus illius penetrant. |
| 13 | Per semitam vitae non ambulant, vagi sunt gressus eius, et investigabiles. |
| 14 | Nunc ergo, fili mi, audi me, et ne recedas a verbis oris mei. |
| 15 | Longe fac ab ea vias tuas, et ne appropinques foribus domus eius (Prov. V, 3-8). |
| 16 | Hoc siquidem non solum de meretricum immunditia dixit, sed etiam de omni carnis concupiscentia, quae sollicitat animam suis consentire desideriis. |
| 17 | Sed ratio mentis prohibere debet impetus carnis, et refrenare voluptates eius iniquas. |
| 18 | Item ille qui supra, prohibens cohabitationem feminarum, iuvenibus dicit: Nunquid abscondere potest homo ignem in sinu suo, ut vestimenta illius non ardeant? |
| 19 | Aut ambulare super prunas, ut non comburantur plantae eius. |
| 20 | Sic qui ingreditur ad mulierem proximi sui, non erit mundus, cum tetigerit eam (Prov. VI, 27-29). |
| 21 | Similiter et beatus Paulus admonet nos apostolus, inquiens: Bonum est mulierem non tangere (I Cor. VII, 1), quasi statim in tactu periculum esset. |
| 22 | Pulchra est casta iuvenum pudicitia, et Deo amabilis, et ad omne bonum utilis. |
| 23 | Qui filios habet spirituales, vel carnales, nutriat illos in castitate Deo, non in fornicatione diabolo. |
| 24 | Quid prodest homini filium habere, nutrire, amare, si aeternis eum nutriet tormentis? |
| 25 | Qui in castitate vivunt, angelicam habent in terris conversationem. |
| 26 | Castitas hominem coelo coniungit, angelis facit concivem. |
| 27 | Qui mulierem habet legitimam, legitime utatur ea temporibus opportunis, ut benedictionem mereatur filiorum a Deo recipere. |
| 28 | Nemo dicat a fornicatione se custodire non posse. |
| 29 | Fidelis est enim Deus, dicit beatus Apostolus, qui non permittit nos tentari supra id, quod portare non [Ms. omit. non] possumus: sed faciet etiam cum tentatione proventum (I Cor. X, 13). |
| 30 | Talis unicuique homini tentatio datur, sive in carnis desiderio, sive in ambitione saeculi, vel etiam in quacunque tentationis molestia, qualem aut cum laude vincere, aut cum opprobrio succumbere poterit. |
| 31 | Omnibus enim castitas semper necessaria est, sed maxime ministris Christi altaris, quorum vita aliorum debet esse eruditio, et assidua salutis praedicatio. |
| 32 | Tales enim decet Dominum habere ministros, qui nulla carnis contagione [Ms., nullo . . . contagio] corrumpantur; sed potius continentia castitatis splendeant et totius honestatis fulgeant in populo exemplis. |