Alcuinus, De virtutibus et vitiis, CAPUT XVI. De ieiunio.
| 1 | Perfectum est ieiunium, quod in eleemosynis et oratione fit. Coelum [Al., orationibus in coelum] transit, et ad thronum altissimi Dei pervenit. |
| 2 | Tunc enim homo spiritualis effectus angelis coniungitur, Deoque liberius copulatur, si abstinentia carnis orationibus exaltatur. |
| 3 | Per ieiunia et orationes occulta mysteriorum coelestium revelantur, divinique sacramenti arcana panduntur. |
| 4 | Quandiu Adam abstinuit, mansit in paradiso: manducavit, et expulsus est. |
| 5 | Ieiunia fortia tela sunt adversus tentamenta daemoniorum; cito enim per abstinentiam vincuntur. |
| 6 | Unde etiam Dominus et Salvator noster eorum incursus ieiuniis et orationibus praemonet superare dicens: Hoc genus non eiicitur, nisi in oratione et ieiunio (Matth. XVII, 20; Marc. IX, 28). |
| 7 | Immundi enim spiritus ibi se fiducialibus immittunt, ubi videbunt frequenter comessationes et ebrietates exerceri. |
| 8 | Abstinentia corpus macerat, sed cor impinguescit [Ms. impinguat]. |
| 9 | Carnem debilitat, sed animam confortat. |
| 10 | Sed sciendum est quod ieiunia cum bonis operibus Deo optime sunt acceptabilia. |
| 11 | Qui autem a cibis abstinent, et prave agunt; daemones imitantur, quibus esca carnalis non est, et nequitia spiritualis semper inest. |
| 12 | Ille enim bene abstinet a cibis, qui et a malitiae actibus, et a mundi ieiunat ambitionibus. |
| 13 | Melius est praedicationis sanctae convivio [et verbi Dei pabulo] victuram in perpetuo mentem reficere, quam ventrem mortiferae carnis [terreno pane et] deliciosis saturare epulis. |